99 



sche doorsnedcQ der bloemkolven. Dan toch be- 

 raerlit men terstond dat zij zoowel van die der één- 

 als tweezaadlobbige gewassen afwijkt. Nadat de 

 vaatbundels , aan den voet d*er bloemkolf , zich tot 

 een kring vereenigd hebben, loopen hunne hoofd- 

 staramen, natahijke, naar de oppervlakte des steels 

 zich begevende en in de daar ter plaatse aanwezige 

 schubben uitloopende, takken te hebben afgegeven, 

 evenwijdig nevens elkander voort, en komen zoo 

 aan den top der kolf, waar zij zich, onder scherpe 

 hoeken, in enkele hoofdtakken verdeden, waardoor 

 het getal kringen van vaatbundels, die zich op eene 

 dwarse doorsnede vertoonen , zeer vermeerderd 

 wordt. Hier heeft dan eene dergelijke, uiterst re- 

 gelmatige , verdeeling in enkele, tot aan de insertie 

 der schubben en bloemen bijna onder regte hoeken 

 doorloopende , takjes plaats, terwijl de hoofdstara- 

 men, altijd aan elkander evenwijdig, bijna tot aan 

 het einde der kolf voortgaan , zonder zich ooit , zoo 

 als in den stam der Monocotyledonen , naar binnen 

 te buigen, of elkander te kruisen. Men ontwaart 

 dan overal de onder regte hoeken ontspringende tak- 

 ken, welke op eene dwarse doorsnede bijna het 

 voorkomen van mergstralen hebben. De regelmatig- 

 heid , waarmede de laatste uiteinden der vaatbundels 

 zich splitsen , kan men het best op eene overlang- 

 sche doorsnede der bloemkolf, op ^ lijn afstand»* 

 van de vruchtbegiiisels, waarnemen. Men ontwaart 

 dan een in het midden geplaatsten grooteren vaat- 

 bundel, die in den steel der schubben overgaat, en 



