118 



staande zij in het parenchym verspreid liggen, toch 

 de voor de eonzaadlobbige planten zoo kenmerkende 

 buiging der vaatbundels naar het centrum en het 

 boogvormige opwaarts stijgen naar de schors, derhal- 

 Te de kruising van de jongeren met de ouderen mis- 

 sen, zoo als wij reeds herhaaldelijk opmerkten. 



Wat nu de bloemorganen zelven betreft, zoo kan 

 men de uiterlijke gelijkenis der nog in schubben 

 gehulde kolven met de vruchtkegels van vele Ahie- 

 tineën (vooral met het geslacht Pinus Lk.) en Cy- 

 cadeën werkelijk verrassend noemen. De bloemkol- 

 ven herinneren ons de Artocarpeën en Aroideën — 

 de haarachtige stoppeltjes, die bij de vrouwelijke 

 bloemen de plaats van een bloemdek bekleeden, als 

 ook de vrouwelijke kolven van Typha^ waarop reeds 

 Martius, handelende over dezelfde organen bij het 

 geslacht Helosis [Nova gener. et spec, plant. Bra- 

 sil. T. 111. p. 188) , ons opmerkzaam maakte. De meer 

 zamengestelde structuur der mannelijke bloemen, die 

 daarenboven nog een bloemdek bezitten, wordt we- 

 der opgewogen door de afwezigheid^ van de spiraal- 

 vormige cellen in de binnenste cellenlaag der anthe- 

 ren, hoewel dezen bij vele Rhizantheën, zoo als bij 

 Hydnora^ niet ontbreken. En wat zullen wij van 

 het misschien kiemlooze, of ten minste van eene 

 eigenaardig gevormde kiem voorziene zaad zeggen, 

 hetwelk door anderen , zoo als wij reeds vroeger 

 bemerkten, met dat der Cryptogamen vergeleken 

 werd? Eindelijk, zoude het bestendig aanwezig zijn 

 der celkern, in de oudste zoowel als in de jongste 



