154 



N^. 1149 zijn grooter, doch komen overigens met 

 de onze volmaakt overeen. Het verdient nog vermel- 

 ding, dat Fries in het onlangs uitgegeven tweede 

 deel der Summa Veg. Scand. (p. 559) als S. nu- 

 tans L.! eene plant aanvoert, die in de diepe mee- 

 ren van Zweden voorkomt, en waarvan S. affine 

 ScHNiTZL. eene, op ondiepere plaatsen voorkomende 

 vorm zoude zijn. S. natans auctorum is dan , vol- 

 gens hem S. minitnum. (6". natans |S. L. FI. Suec. 

 p. 523), terwijl eindelijk van beiden eene derde soort, 

 S.jluitans FaiES. verschilt door de bladeren, die uit 

 eene breede schedevormende basis allengs naar den 

 top versmald zijn en door de ongesteelde , kegelvor- 

 mig, gesnavel de vruchten. Deze schijnt met S. sim- 

 flex vrij na verwant te zijn. 



J uncus diffasus Hoppe komt in menigte voor in 

 eene duinvlakte achter de Oranjezon, op het eiland 

 Walcheren. (Enum. Zeel. I. p, 45). 



J uncus filif or mis L., komt, blijkens een exem- 

 plaar van den Heer v. Ketnikgen, bij Meppel voor. 

 Het is eene plant, die, behalve in de hoogere berg- 

 sti-eken , in het noordelijk Duitschland vrij algemeen 

 schijnt voor te komen. 



Juncus pygmaeusTEmLL. (v. Hoven Naamlijst enz. 

 in Kruidk. Arch. I. p. 275). Eene, om de zeldzaam- 

 heid der soort zoowel , als vooral om hare geogra- 

 phische verspreiding zeer belangrijke aanwinst voor 

 onze Flora. Zij behoort tot die planten, die de juist- 

 heid der waarneming bewijzen, dat de verspreiding 

 uit de zuidelijke Floras noordwaarts langs de west- 



