323 



BüSE en Walraven uit de omstreken van Amsterdam^ 

 Zutphen ^ Nijmegen ^ Harderwijk^ Renkom en 

 Ter Neuze, ten anderen uit de verzameling, op do 

 excursie van het vorig jaar bijeengebragt. 



Bunias orientalis L. is door Dr. vin der Sande 

 Lacoste in menigte aangetroffen bij het Rijnspoor- 

 wegstation te Amsterdam. Die groeiplaats zou al h'gt 

 bevreemding kunnen verwekken en tot de vraag aan- 

 leiding kunnen geven, of wij die plant als inlandsch 

 mogen aanmerken. Ik geloof die vraag, voorloopig 

 althans en in afwachting van meerdere groeiplaatsen, 

 toestemmend te mogen beantv^oorden. De veispreiding 

 der soort geeft daartoe grond. Door Gmelin in zijne 

 Flora Sibirica (111. p. 258) beschreven en, hoewel 

 niet gelukkig afgebeeld (Tab. 57), vinden wij haar 

 vermeld als groeijende in den Caucasus (C. A. Meter), 

 Rusland (Ledebour), Taurie (Marsch. a Bieberstein), 

 Galicie (Besser), Zevenbergen (Badmgarten), Hon- 

 garije (Sadler), Finland (Wahlenrerg), Oostpruis- 

 sen (Patz, Meyer en Elk an), Scandinavië (Fries), 

 Denemarken (Drejer), Mecklenburg (Detharding), 

 Oldenburg, Lubeck (Nolte). Aannemend dus dat 

 B, orientalis ^ zoo als de naam dien Linnaeus haar 

 gaf teregt aanduidt, eene oostelijke plant is, dan 

 kunnen wij hare verspreiding noord- en west- 

 waarts geleidelijk volgen door de aangehaalde Flora's. 

 De kusten der Oost- en Noordzee vormen voor 

 Duitschland haar gebied; op eenigen afstand schijnt 

 zij niet aangetroffen te worden. Zij is echter niet 

 uit dien hoofde als kustplant aan te merken. lm- 



