383 



zoowel voor in de bosschen der lagere streken als 

 in de bergachtige oorden tot op eene hoogte van 

 2000 voeten: zij behooren daar tot de zeldzamere 

 gewassen. 



Bij de vergelijking van het geslacht Dapania met 

 de familie der Connaraceae zoude er eenige over- 

 eenkomst te vinden zijn in den bladvorm met die 

 soorten, waarbij de beide zijdelingsche bladen ont- 

 breken. Onder de ken teekenen, ontleend aan de 

 bloem, versterken kelk en bloemkroon, benevens 

 de afwisselende lengte der stuifmeeldraden, dien 

 band. Minder gunstig daarentegen is de zamenstelling, 

 die vrucht en zaden ons aanbieden en deze zijn 

 genoegzaam, om ons geslacht geheel van deze fami- 

 lie uit te sluiten. De Oxalideae, vi'aartoe ik vroeger 

 bij het onderzoek der viuchten deze plant meende 

 te moeten brengen , hebben veel regt om dit geslacht 

 op te nemen. De kelk heeft door vorm en ligging 

 der deelen vóór de opening daarmede eene groote 

 gelijkenis. De bloemkroon der ^yerrAoa-soorten, vrij 

 goed met die van Dapania overeenkomende, wijkt 

 door de ligging der blaadjes vóór de opening van 

 die onzer soort af. In den stand en grootte der stuif- 

 meeldraden vindt men echter gelijkvormigheid. Al- 

 leen brengen ons de schubjes aan den voet der 

 stuifmeeldraden eene overeenstemming raet de Si- 

 marubeae voor den geest. In den aard der vruch- 

 ten worden Mij aan Averrhoa herinnerd, terwijl 

 de zamenstelling en stand der zaden de verwant- 

 schap tot de Oxalideae zeer vergrooten. Slechts 



