450 



stengels, taklien eu bloemsteelen , ruwe (niet stijf 

 behaarde) bladeren , bijna tweemaal grooter zaad- 

 doosjes, breedere kelkslippen. Uit de Addenda en 

 Emendanda nu tot laatstgenoemd werk (III. p. 824) 

 blijkt, dat A. sej^pyllifolia van beide schrijvers de- 

 zelfde is als de gezegde verscheidenheid van Reichen- 

 BiCH, daarom A. leptoclados genoemd, terwijl A. 

 sphaei'ocarya Ten., o. a. op grond van in Zweden 

 verzamelde exemplaren, de \N3iTe A. se7^pyllifoliaJj. 

 is. Beide planten komen in opene zandgronden, 

 langs wegen en dijken bij Goes menigvuldig, en dus 

 zeker op gelijke plaatsen ook elders in ons land 

 voor. Ons zal de o;elegenheid dus niet ontbreken, 

 om de meenkig dier beroemde kruidkundigen aan 

 de natuur zelve te toetsen. "Wij zullen daardoor 

 getrouw blijven aan de ligting onzer studiën, die 

 wij ons hebben voorgeschreven, om ons door on- 

 derzoek en waarneming, en door deze alleen te la- 

 ten leiden in ons oordeel over de waarde van elders 

 aangenomen soorten, over indigeuiteit, enz. Dat 

 het genoemd verschil in kenmerken bestaat, is ze- 

 ker; even zeker, dat het niet ontstaat door verschil- 

 lende groeiplaats. Ten gerieve mijner medeleden, 

 die genoemde werken niet bezitten, deel ik van bei- 

 de de verkorte diagnose mede: 



A. serpyllifolia L. i^A. sphaerocarpa Ten.) 



Caulibus ramosis erectis adscendentibusque , foliis scabris, pe- 

 dunculis fructiferis erectis, sepalis ovato-lanceolatis corolla duplo 

 loBgioribus, capsulis globoso-ovatis calycem excedentibus. 



