PRAFATIO. xi 
autem illos parum curet quos nec fures unquam effodient et fu- 
rabuntur, nec tine» cerugove corrumpent!'? Putaverisne physicum 
utramque metam simul tangere non posse, qui in minutioribus 
rebus rimandis et tenebrosissimis naturwe angulis, ut Linneanis 
utamur verbis, microscopiorum quasi lucernarum ope, penetran- 
dis, totam vitam suam: fortis et patiens consumpserit? Certo nos 
omnia suadent ut quidquid vite et intellectus a DEO impertitum 
habeamus non tantum ad privatum commodum et oblectamentum 
nostrum, sed etiam, ac potissimum, ad quamplurimmorum fratrum 
utilitatem pie adhibeamus, ita quidem ut huic sentire congruenter 
si quis vixerit, sibi sane boni majoris quam proximo suo inscius 
auctor evaserit. Sed ne plus :quo solliciti simus ad quem utili- 
tatis fructum, reapse et actu proximo perficiendum, operosa vita 
nostra conduxerit, dummodo pura bonaque mente semper egeri- 
mus. Nonne quod quisque facit pro actoris voluntate et consilio 
estimatur? Qui temere et casu ab alto ruens quemdam occurren- 
tem leserit, aut. vitam tuendi causa latronem sicariumve occide- 
rit, item qui pro aris et focis pugnans plurimos ceciderit hostes, 
I5 non reus erit vite aliene, imo meritissimas sibi forsan paraverit 
laudes; idem contra manus suas humano sanguine alioversum, 
odio scilicet vel ultionis causa, si. eruentaverit, justam sceleris 
ponam persolvet. Neque secus arbitrandum est de actis quae per 
se minus valent; pleraque ad nutum nostrum bona aut mala 
evadunt. Quapropter beat. Paurus, cum intelligeret. diseipulum 
CHRISTI nil acturum esse in hoc mundo quod ad vitam cweternam 
non conferret, nos docuit ut «sive manducemus, sive bibamus, 
«sive quid. aliud. faciamus, omnia in. DEI gloriam. faciamus. » 
(1 Corinth. x, 313) 
? Matth. vi, 19-20. 
