108 PROLEGOMENA. 
cornutum. Fm. (l. e. p. 2516) cujus Agaricus. tuberosus Bun. (Champ. 
lab. 256) perfecta proles est', nec non Selerotium lacunosum Prns. preece- 
* Agaricum tuberosum Buvr. (Herb. gall. tab. 356) seu 
Ag. alumnum Bor. (Fung. Halif. p. 155, tab. cry) estate 
abeunte autumnalique tempore, in quercetis et castanetis 
agri Versaliensis, sexcenties offendimus, nunc e sic dicti 
Sclerotii cornuti Fn. apice tenuato albicanteque nascentem , 
nunc (ni fallit memoria), sed multo rarius, e mycelio bys- 
sino aut sclerotiis ipsis parce mixto vel substrato , aut scepius 
intra fuleimen nutritium toto delitescente, assurgentem , 
semper autem in matrice fungina (vulgo apud nos in Aga- 
rico adusto Prns. annotino et peculiariter extenuato) arida , 
nigrefacta humique jacente. E sclerotiis quae in stipitem pi- 
leiferum abeunt, pleraque durante hieme vereque proxime 
elapsis nata sunt; quedam tamen de specie recentiora, 
saltem maeriora et. pallidiora, nutricique arctius haerentia , 
fertilia nihilosecius simul evadunt. Rarius accidit ut omne 
mairicis vestigium perierit, sclerotiumque superstes, tunc 
agariciferum, inter muscos foliave et stipulas, quasi se- 
men nudatum, derelictum lateat. Sclerotii hujus forma et 
crassitudo maxime variz; plerumque obverse clavatum est 
seu corniforme et 5-30"" longum, aliquando contractius 
et subglobosum, sepius autem hine, sursum nempe, plus 
minus attenuatum , illine vero obtusissimum et quasi hilo 
notatum ; eo enim vulgo insignitur et a plerisque sclerotiis 
recedit, quod ab initio erescit in altum, Agarici juvenis 
instar, nec (nisi multo rarius) quoquoversus , Tuberis more ; 
quare etiam ex apice, continuato eodem crescendi modo, 
fructum edere solet. Illius color externus vulgo dilute badius 
aul castaneus, rarius fuscus, vix unquam in nigrum sin- 
cerum vergit. 
Certa cum heec quaesita sint experientia, ne minimum 
quidem dubium movere possumus, suadente jampridem 
ill. Gaevinio (in sua Flora erypt. Scotie , t. Y, tab. xxu), 
quin Sclerotium. cornutum. Frasi, sicut. sclerotium decet, 
plantam funginam larvatam, nempe Agaricum tuberosum 
Burunnpr, representet, legitimaque et assueta ejusdem 
sistat primordia. Quo posito, numquid imprudens obser- 
valor arguetur qui scripserit fungillum nostrum e Sclerotio 
cornuto, Fungorum, Muscorum aliisque indiscriminatim 
oriri? (Gfr. Fn. Syst. Myc. t. I, p. 133, et Pzns. Myc. 
Europ. t. IL, p. 126.) Verbis his, nota nunc vera sclerotio- 
rum natura, non minus offendimur quam si quis, nobis 
adstantibus , «uvas de spinis, aut de tribulis ficus,» evan- 
gelicum dietum ut usurpemus, collegisse contenderet; «a 
«vite enim,» inquit etiam PrurAncnus, apud Lrxwsuw 
(Dissert. de Peloria, $ xi) citatus, «ficus aut oleas non re- 
vquirimus, nec ex calamo ficus provenit.» Pari ratione 
miramur quod clarissimus Drnksnev scripserit. eamdem 
Pistillarie speciem e Sclerotio complanato "Tov. et Scler. 
scutellato Aun. et Scuw. gigni (Outlines of Brit. Fungology, 
p. 58 in nota); egre enim crederemus duplicem mycelii 
densati seu sclerotioidis formam eidem fungo talem imper- 
titam fuisse, ut modus alius tam ab altero discrepet quam 
qui maxime. Libentius censeremus diserimina illa nobis 
incautis huc usque latuisse que Pistillarias de quibus ser- 
mo agitur, ab invicem distinguant. Unum super hoc argu- 
mento recordari nobis videmur, Pistillarias scilicet e Scle- 
rotio scutellato Aun. et Scuw. longe magis exiles et ramosas 
quam e Scler. complanato Top. exisse, dum (octobri et 
novembri, anno MDCCCLII) utrumque fungillum domi 
educaremus. (Cfr. Ann. Sc. nat. ser. ur, t. XX, p. 37, in 
nota.) 
Agaricus tuberosus Burtianpr, instar Agarici otule Sco». 
vel Ag. racemosi Pxns. prolifer, ill. Frusro semel obvius 
fuisse videtur (cfr. ejus locum sup. cit. et Monogr. Hyme- 
nomycetum. Suec [1857], p. 160, n. 25); talem et nos 
ipsi Caville, autumno proxime elapso, per longos dies 
crescentem contemplati sumus. E bene multis Sclerotiis 
cornutis Fm. que domi severamus, nullum germinationi 
repugnavit. Stipes fuit qui jam validus et sesquicentime- 
trum longus, amplius tamen protrahi destitit, ne mini- 
mum quidem pilei vestigium e vertice nudo et attenuato 
explicavit, simulque ramos quasi verticillatos ex parte 
media nonnihil tumefacta promere coepit. Rami autem isti 
abeunte novembri feliciter pileati omnes evaserant. 
Pilei amplitudine et stipites longitudine crassitudineque 
(de solita legitimaque forma nostri fungi loquimur) pro 
sclerotiorum mole variant; priores raro sesquicentimetrum 
diametro excedunt, pediculi vero licet plerique centimetra 
IV-VI nOD Superent, interdum decimetrum equant luncque 
solito debiliores, maxime flexuosi aut varie contorti depre- 
henduntur. Fungilli majores intra bimestre spatium suam 
vegetationem vix absolverant ; humiliores tamen non citius 
contabuerunt. Omnium stipes lanuginem albidam undique 
exserit eujus ope omni suffulero obvio arctissime heret ; 
id tomenti in arena etiam expanditur ; fungo autem adoles- 
cente, paulatim evanescit , ef primum in inferna pedicelli 
parte que propterea udam faciem et defloratum habitum 
induere solet. Subinde tomentum idem ad superiora stipi- 
tis latera quandoque gliscit et plantulam etate debilitatam, 
donec perierit, cuicunque sustentaeulo applicat. l'ungilli 
ubi elongari ccperunt, ad lucem simul avide tendunt, 
eodem modo atque Clavicipites e clavis secalinis natze (cfr. 
Ann. Sc. nat. ser. ut, t. XX [1853], p. 39), aut Agarici 
ephemeri Buxx.. (e Coprinis) quibus in colendis Burrinpvs 
olim delectabatur. (Cfr. ejus Hist. Fung. Gall. t. ll, p. 394, 
tab. 5/2, fig. 1.) Pileoli recentes stipitis directionem , ut- 
