CAPUT OCTAVUM. 125 
II. — Hoc jamdudum multis in mentem venit quod fihizomorpha sub- 
corticalis P£ns. et consimiles, nonnisi atypicos vel steriles sisterent fungos. 
Summus TlrrERUs, « ubique fide dignus, » ill. Frizsro. (Ki. Fung. t. lI, 
p. 98) si credas, suam Spheriam mgerrimam , asperam, palmatam, corni- 
bus planis, carnosis, pulverulentis. . . (Xylariam Huypoaslon Fn.), in radicem 
intricafam, prolixam, nigram, compressam, lignosam et reticulatam , cor- 
ticem.nter et ligna emortua, desinere existimat; quam radicem DobanriUs 
noster (1n Act. Acad. reg. Sc. par. ad annos MDCLXVI-MDCXCEX, t. X 
[1730], p. 557 et 558, tab. rv, fig. 3), Ras (Syn. meth. Plant. [ed. m], 
t. T, p. 15, n. 9) et Mronuns ipse (/Vova Pl. Gen. p. 125, n. 20 | Aga- 
ricum mgrum, reticulatum, compressum , emortuis arboribus , inter corticem et 
lignum, interdum in ipso. ligno innascens, ac late se diffundens], tab. vxvr, 
fig. 3), pro planta perfecta et autonoma immerito, judice medico bernensi, 
" 
al 
liariter sibi vi- 
detur, nempe : « fructificationem sessilem , subglobosam , 
tibus insignita, deprel 
v bicuspidatam ; perithecio duro subruguloso , demum quo- 
*vis apice perforato, substantia proprie cellulosa; nucleo 
* primum compaeto , floccis intermixtis, dein pulverulento , 
«passim septato. » Nucleum autem nonnisi « compactum 
«vel excavatum vidit; in hocce ultimo statu pauca tantum 
«restabant granula seu sporidia, rotunda, subhyalina, 
«masse tenui.grumoso-membranacee inherentia. Hac 
«massa nonnunquam sistit septula quz ab exsiccatione 
«nuclei ortum. ducere videntur. Color qui in planta pene 
«niger, in fructu dilutior est et in fuscum vergit. Flocei , 
«nucleo immaturo immisxti, a circuitu perithecii oriuntur, 
«ejusdemque nature sunt. atque illi qui lanam internam 
«totius plantze constituunt... Dignoscitur fructus» a ramu- 
lis abbreviatis spinulas vel tubercula mentientibus, ob 
«genuinum corticem plante illesum ; hinc nexus quidam 
«organicus plante cum fructu non conspicitur, » quod in 
Cordylia. Fn. etiam obtinere perperam sane existimat doc- 
tus Nerei senioris discipulus. Miratur praeterea cur Tham- 
nomycete nucleum spheeriaceum genuinum exhibente, pe- 
rithecium sincerum contra denegetur Rhizomorphe, ita ut 
«ne minima quidem. thecarum vestigia» in hujusce fructu 
reperire liceat. Cum igitur inde sequi videatur «quam 
«perniciosum sit forma. nimis credere,» non potest quin 
extra regni mycetoidis fines, plantas Jühizomorphe confa- 
miliares aut legitime proximas querat, et ad Algas trans- 
eat quas inter, ut arbitratur, FUizomorpha. « fucus aereus 
«est.» (Cfr. Escmwrrren: dissert. cit. p. 6, 8-10 et 29-31, 
fig. 1-6.) 
Quod ad fructus attinet Rhizomorphee subcorticalis Pzn- 
soóx, si qui sunt, confitetur Escnwxruen (ibid. p. 11) se 
nunquam vidisse «nil nisi tubercula» plurimis antea ob- 
via, «irregularia, floccis referta, passim aperta et ab ex- 
*lernorum influxu grumosa;» quorum in penetralibus 
vsporidia minutissima » oculis armatis si conspiciantur, 
minime mirandum, quippe quod consimilia corpuscula 
«eliam per omnem plant: substantiam dispergantur. » 
Qui descriptionem  Rhizomorplue: divergentis. Griviuua 
legerit, et icones ejusdem fungi tum analyticas, tum habi- 
tuales, in celeb. edinensis mycologi Flora Scotica eryptoga- 
mica (t. III [1825 ] tab. cui) contentas intueri voluerit, is 
' proeul dubio non poterit quin. fhizomorphe subcorticalis 
Pzns. recordetur, simulque dubitet num fungus scoticus. 
item subcorticalis (in Abiete), a Persooniano reapse discre- 
pet. Hic, nisi specie decipiamur, pro «peritheciis clavatis. 
«longitudine bilinearibus, pallidis, poro terminali apertis . 
«cavis medullaque albida et mucosa refertis,» dantur ra- 
muli recentissimi , conferti , simplices aut bifurei, et certe 
steriles, quales nempe in solitis izomorphe subcorticalis 
Prns. sarmentis frequenter nascuntur. Quid autem revera 
fuerint tubercula acrogena qua» in eodem fungo olim de- 
prehendit Dopanr et delineari curavit, segre eruendum; de 
iis verba haec prestita sunt : «Àu bout de quelques-unes de 
«ces branches, il y avait de certains boutons gros comme 
«des pois, n'ayant point de figure bien certaine, et, assez 
«semblables à la figure de ces exerescences moussues qui 
« viennent à l'églantier. » (Cfr. Dopanr, de planta mediastina , 
in Actis Acad. Sc. par. t. X [1730], p. 557 e1 558, tab. iv. 
f. 3.) 
