ERYSIPHET. 215 
Tubercula illa sugentia que apud Erysiphen viticidam multorum oculos olim adverterunt, in mycelio 
FErysiphes communis (Hypericearum) Fn. etiam abundant, nec aliter struuntur; inde suspicari licet, 
notis aliis convenientibus, hos fungillos ab invicem non longe recedere, Appen 
cole iodo soluto madefact: obscuriores fiunt, sed non manifeste ceruleo; illis e 
sum versus angustissimus, sursum autem maxime dilatatus. 
Erysiphe Pisi Caxporuio (Fl. Fr. tom. VI, p. 274) et Gnzvizuo (Scot. Crypt. Fl.t. VII [189 5], tab. 134) 
quie Piso sativo L. sera sstate infesta est, item a precedente non diversa videtur. Illi 
lium novum jam conidiferum evoluta exeunte augusto vidimus (Cir. tabulam nos 
rum Prysiphe Martii Lev. plurimis plantis, auctore cl. Lévzuu£, loco cit 
dicule fungi hyperici- 
st canalis interior deor- 
us conidia in myce- 
tram V, fig. 7^). Ciete- 
ato, apud nos innascitur. 
Ad. Erysiphen communem Fn. (recentem , mere conidiferam) pro maxima parte spectat. Oidium erysi- 
phoides Vraxsro (Syst. Myc. t. IL, p. A32, n. 7) et plurimis scriptoribus, ut Mazenio (PI. Crypt. Gallie, 
ed. altera, fasc. XI [184 1], n. 507 [in foliis Pisi, Cucurbite, Trifoliorum, cmt. ]) qui ingenuus notat 
fungillum hunc mycologis gallicis hactenus omnino fuisse neglectum, quia sane pro Érysiphes initiis ha- 
beretur. 
Decernit ill. Fmmsms eidem suo vulgatissimo Oidio erysiphoidi summopere analogum videri Oidium 
Tuckeri Brnxsuxo ab inventore dictum (in Lixpua ephemeride inscripta Gardeners! Chronicle, ad annum 
MDCCCXLVIL, manip. xivur, p. 779 cum icone, et in Ann. and Mag. of mat. History, ser. altera, 
tom. VII [1851], p. 178, n. 544), quod vites Europe totius misere tandiu oppressit. (Cfr. Bot. 
Zeitung , tom. X [1852], p. 465, ubi citantur Acta Acad. Sc. holmiensis, ad ann. VIII [1851], p. 260.) 
De hoc argumento Eli: Friuzsro prorsus assenlimus, namque jampridem pronuntiavimus id. Oidi nil 
esse nisi cujusdam Erysiphes hyphasma conidiis obrutum simul et pyenidiophorum. (Cfr. Act. hebdom. 
Acad. Sc. parisine |tom. XXXVII, p. 605-609] ad diem xvir m. octobris, a. MDCCCLIIT.) Quin imo 
claris. ipse Drnxzrxus, doctior factus, nunc fungillum viticidam dicere non dubitat Erysiphen Tuckert, 
repudiato priori cognomine Oidit Tuckeri. (Cfr. Journ. of the Horticult. Soc. of London, t. IX [1855]. 
p. 66, cum iconibus, p. 68-70.) Quemadmodum autem mycelium nudum sterileque tuto nomine salu- 
lare mycologo prudenti et sincero periculosa arduaque res est, sic etiam Erysipharum. byssi. conidio- 
phorz majorem utplurimum inter se similitudinem habent quam ut ante fructus digniores natos singulie 
dignoscantur.-Id causae est cur sequentes Erysiphes imperfectas suos ad typos referre frustra forsan ten- 
taverimus, nempe : 
a. Conidiophoras : 
Sporotrichum maerosporum Gnzvrzuro (Fl. Edin. [1824], p. ^64), Pyro, Oayacanthe, Persice aliisque 
sürpibus infestum ideoque verisimillime fictitium typum, ex mycelio gemmifero diversissimarum Ery- 
sipharum imprudenter compactum. 
Torulam botroidem Con» (ap. Srunu, FI. Germ. parte ni, tom. II [1829], p. 77; tab. xxxv), in an- 
themiis Spiree ulmarie L. vigentem et propterea forsan ad Erysiphen Martii Lev. (1n Ann. Sc. nat. ser. n1, 
t XV, p. 166, tab. x, fig. 34), sive Erys. Ulmarie. Mazsiio (in iisdem collectaneis, t. VI, p. 66, 
el t. VIIL, p. 14), aut ad Splerothecam Castanit Lsv. (loc. cit. p. 139, tab. vr, fig. 9) spectantem. 
Torulam Epilobii ejusdem Conpa (Icon. Fung. t. IV [1840], p. 23, tab. vi, fig. 75), vernalem, bi- 
frontem, albam, monilia e sporis 6-8 catenatis proferentem, rudimentaque Splerothece! Gastanit. Lig. 
modo citate in Epilobio lirsuto L. fortassis statuentem. 
Oidium. Chrysanthemi Raszyuonsmio , in Hedwigie t. I, p. 19-21, tab. ur, fig. 1, anno S. MDCCCLIII 
descriptum, et in ejusdem auctoris Herbario Mycologico, fasc. XVIII, n, 1763, evulgatum, fangillum 
idi iphoit i i i i also titulo Oidii monilioidis Lx. exhi- 
* Oidium erysiphoides Fn. sincerrimum, in Leonuro vi- — [1856], n. 272) sub falso titulo O 
gens, apud Rasexuonsrrox (Herb. Mycol. ed. allera; t. TIL — betur. 
