72 IV. NYLANDER 
quas insignes in errorem cadendum est de indole naturae nostrae 
in genere. Sunt e duplici, me judice, caussa derivandae propri- 
etates Florae Fennicae, quibus haec formis magis singularibus vel 
ab una vel altera parte insolitis exteros vel res nostras naturales haud 
accuratius vel haud ex autopsia cognoscentes seducere potest, ut ve- 
getationem ditiorem sibi fingant quam revera est, altera orta a di- 
stributione specierum inter boream et meridiem, altera ab eadem 
inter occidentem et orientem, illa tamen satis congruens cum 
rationibus Sueciae licet in universum vastior, quod similiter in 
Fauna nostra se habet, Acec vero ob latitudinem magnam Fen- 
niae lacubus vastis intersectam diversitates conspicuiores ab utro- 
que exhibens latere, orientali utique quam maxime decedens a 
vegetatione Suecica; vegetatio vero Alandensis , locupletior quam 
ullibi alias in Fennia, omnino cum Suecica conveniens et Co- 
haerens. Ita boreales species hic saepissime latius versus meri- 
diem descendunt quam in Suecia, exceptis regionibus alpestribus, 
contra meridionales longius versus boream ascendunt, quare vul- 
tus vegetationis in ea directione in spatiis longissimis minores 
tantum offert mutationes; aliter vero in altera directione vel ab 
occidente ad orientem aut vice versa, nam tum longe citius vel 
brevioribus spatiis diversitates conspiciuntur , formis aliis obveni- 
entibus manifestae. Verisimiliter extensio generalis longitudinalis 
lacuum nostrorum, littoribus saepissime jugosis vel rupestribus 
munitorum , inter boream meridiemque obstacula haud praebet 
distributioni plantarum in ea directione, sed potius faveat, quum 
