164 



quum foliis e basi cordata rotundalis, 3-5 fo- 

 bis, tum lacjniis calycis triangulari-cordatis, 

 ciliatis, acuminatis insignis. 



(22) hederifolia 2% (manti propr., et a Sm. ad- 

 dilum:) /3 (quamquam in Sp. Pl. ed. 1 tan- 

 lum et, nec j3 hujus speciei est a manu Lin- 

 nsei nota solita designatum; in pagina pla- 

 gulae poslica Linnaeus ipse addidit:) orienta- 

 lis, H. U. 



Ab anlecedenle facie tota bisque characte- 

 ribus plane distincta, laciniis calycis obova- 

 lis elliplicisve, obtusis, caule crassiore, ere- 

 ctiore, foliis approximatis basi cuneata s. in 

 peliolum decurrente; qua3 omnia cum V. he- 

 derifolia Spec. Pl. & Fl. Stiec. baud bene, sed 

 cum V. persica s. Baxbaumii Auclt. recent. op- 

 time conveniunt. 



(26) peregrina (manu propr., atque locus:) H.U. 

 Specimen a prsecedenle (in berb.) speci- 

 mine V. romance, cui etiam Smitbius adscri- 

 psit "peregrina eadem est", nullo modo diver- 

 sum, specimina vero utriusque non cum V. 

 peregrina, sed polios cum acinifolia Sp. PL 

 conveniunt, quum folia utriusque elongata 

 s. linsfulata, crenulata nec "inle°ernma'' sint. 

 Eode.m modo specimen sequentis plagulae, V. 

 acinifolia appellatum, si ne du bio ad V. pere- 

 grinam referendum est, cujus charaqteres ba- 

 bet ömnes, eliam folia integerrima. Hoc loco 

 permuta tionern factam esse in speci minibus 

 no min-an d-is j ex eo etiam apparet, quod spe- 

 cimini citato, V. acinifol. appellato, additus 

 est a manu Linnasi numerus 26, qui in Sp. 

 Pl. ed. 1 ipse est numerus V. peregrinve. In 

 eandem sententiam Smithius post nomen cit. 



