259 



herbarii coiiveniunl, nisi quod caulis »foliis 

 petiolisve brev i or» minime possit dici; 

 melius auLeiu, vel ita beiie ciini subacauU Sp. 

 PL ed. 2, cujus descriptio ex iiiagna rpiidem 

 paile eadem est ac iii edit. 1, manifesto la- 

 men enieiidata, coaveniinit, ut facile crede- 

 res, haec ipsa specimiiia i bi esse descripta. 

 Nec talis opinio ex eo toUitiir, quod nume- 

 rus ad Sp. Pl. ed. 1, nonien autem ad edit. 

 2 pertineat, sed potius coiifirmaturj ut enim 

 ex colore pigmenti, quod diciint, atque ex 

 stiio ipso, pauUo diverso, apparet, numerus 

 fult primum adscriptus, acaulem edit. -/ spe- 

 ctaus, iiomeu vero subacaiäis serius, verisi- 

 inile quum edenda esset edit. 2, vel etiain 

 post eam editam, additum. 



A figura apiid Gmel. Si b. III 36 b, quam 

 in Mänt. p. 400, cujusque noinen in Sp. Pl. 

 ed. 1, Litinaeus huc refert, planta in herb. 

 asservata, ad formam folioruni et serratu- 

 ram, oninino dilfert. 



Gum spcciebus recentiore tempore deter- 

 minatis formam banc LiniiiEanam comparanti 

 mox patet, eam a formis omnibas Scandi- 

 navicis valde dillerre, nec inter illas minus 

 a P. cinerea Vill. seu incann, ad quam com- 

 plures subacaulein Linn i-etulerunt. Ab illa 

 enim dignoscitur scapis uni- vel biOoiis, 

 tloribiis multo majoribus, calyce dense incano- 

 stellato, foliis om ni bus terna tis, cum pe- 

 tiolis densissime stellato-tomentosis, foliolis 

 coiiaceis cuneatis, de cetero integcrrimis, 

 apice vero obtuso truncatove 3- ()-dentato. 

 Quorum ferc niliil in speciminibus vi- 

 dimus scandinavicis; in germanicis aulem, 

 nomine cinerew acceptis, forma sallim fo- 



