268 



744-. Thymus. 



(1) Serpyllum (manu propr., seque ac locus:) 

 Gotl. 



Omnino est Th. Serpyllum sensu Auct. omniuni 

 Scandin., nec exterorum, apud nos hujiis ge- 

 neris forma vulgatissima. 



(2) (Sine nomine; manu aulera propr. nume- 

 rus:) ^ -G (atque plagula priori aflixa). 



Ad Th. Serpylli Auct. Scand. formam an- 

 gustifoliam de cetero quidem accedit, caule 

 vero differt erecto et facie, licet in speci- 

 mine siccato discernere vix possimus, quo 

 potius sit referendum. Neque haec est Th. 

 Serpyll. Auct. exteror., quaä Th. Chamcedrys Fr. 

 et ceter. Auct. Scand., neque aiiud in her- 

 bario adest specimen, quod ad eam perti- 

 neat speciem. Quare ex herbario quoque 

 Linnaeano confirmatur, quod jamdiu mouu- 

 erunt Botanici nostri, Th. Serpyllum Linn. 

 speciem tantum fuisse iliam, quae in Suecia 

 vulgatissima, nec illam, quse, apud exteros 

 vulgaris, apud nos inträ limites modo angu- 

 stissimos obviam venit, Linnteo vix unquam 

 visa. 



798. Orobanche. 



(1) major 2 (manu propr., aeque ac in pagina 

 altera:) Hispania 403 Loefling. (Smithius post 

 nonien specif addidit:) Loejlincj Qdlqne-^ minor 

 Mr Sutton. 



Descriptioni quidem O. majoris in Spec. Pl. 

 respondet, quod tamen nomen habendum 

 est coUectivum, plurimas complectens spe- 

 cies recentiore tempore distinctas, quare vix 

 quaeri potest, quaenam fuerit Linuaei forma 

 primaria, ad quam non minus minor Recent., 



