298 



Nomen et locus indicare videntur, hoc 

 ipsum specinieii inler ea fiiisse, quae in It. 

 Scaii. Liiiiiaeus meniorat prope Scaiiorani le- 

 cta, et ad quae verisimile detiiiitioiieni iii Fl. 

 Suec. et Spec. Plant, deinde coiifecit. Qiiam- 

 vis autem post id tempos species illa Lin- 

 naeaiia ita emeiidata et tixa est, ut hodie 

 ajiiid om nes fere Auctores nomen ejus de 

 planta eadem adliibeatur, quae S. tenuifol. Jacq. 

 Austr. 218, cujusque mentionem revera pri- 

 niam, quasi in Scania reperlae, fecit Rosenius 

 in Obs. Bot. Scan. p. 46, species Linnaei oi'i- 

 ginalis, cujus lioc est specimen, non Fuit ve- 

 rus S. erucifolius sensu R^^cenl. Specimen enim 

 praesens, ut jam Smitliius et observatione, 

 supra citata, in herb. adscripta, et in EngL 

 Bot. sub 57-1- et 25 i 5 monuit, potius est S. 

 sylvatici forma, et illa quidem, quae Sen. livi- 

 dus Nolt. et Sm. [nec Linn.). Ditfert enim a 

 vero erucifolio ligulis minimis revolulis nul- 

 lisve, foliis pinnatitidis nec partitis, pinnis 

 inaequaliter dentatis, versus apicem folii ma- 

 jotibus, aliisque notis 5 quamobrem haud du- 

 bito in hoc specimine determinando senten- 

 tiani Snjitbii sequi, quam experientia quo- 

 que recentior de locis S. erncifolii et sylva- 

 tici in Scania coi roborat. In aggeribus enim 

 Scanorae, ubi Linnasus (1. supia c.) sua legit 

 specimina, post id tempus frustra semper 

 quaesitus est S. erucifolius Auct. recent., dum 

 contra liic ipse locus specialis ijiter ea enu- 

 meratur (v. Lilja Fl. Scan. p. 375), quibus 

 hotlie copiosius nascitur S. sylvalicus! 



Descriptionem autem planlae Rosenii 1. c, 

 per se Linnaeana claiiorem et haud dubiam, 

 optime oonfirmat locus specialis, ab eo re- 



