299 



latus, ubi iiuiic etiam temporis viget verus 

 S. erucifolius Auct. 



Limiceuni tamtMi postcMiiis verinn etiain 

 erucifolium vidi.sse alcjiie iiomini et defiiiitioni 

 vagae primariae siiJ)jiiii\isse, ex specimiuibiis, 

 omuibus sibiricis vel rossicis, quas in pla- 

 gulis cluabus post praesentem proxiiiie sequeii- 

 tibus asservaiitnr, posteriora lebtaiilur, quas 

 otuiiiiio acl erucifol. Auct. pertiiieiit, qiiibus- 

 qiie Limuieus iioii id qiiidem nonieii, sed 

 syuoiiymoii bocce et bjcurn adscripsit: Jaco- 

 I bcEct major foliis viridibus inajorihiis rigidis la- 

 ciniatis Gerb. tanaens. 485. — Habitat in de- 

 sertis Taivrow, Belägrad iikranice. 



999. Lnula. 



(3) britannica 4 (m. piojDr. jpqiie ac locus:) Sccrntcr, 

 Vi\ dubiuin, qnutn locus siiecious, id qaod 

 in berb. lariiis tit, beic adsit, qiiin specinien 

 bocce sit loco ipso (Gunnarstorp) Scanias le- 

 cturn, quo solo Linnaeus in Fl. Siiec. ed. 2 

 se ipsum /n. 6nVannjcawi vidisse indicat. Ideni 

 vero om ni ex parte nianifesto est In. britan- 

 nica Auct. recent., ciijus in specinien, prope 

 JNosaby, Scanias qiioqiie, lectun» et conipa- 

 randi caussa allatum, ad ungiieni quadiat. 



Qiia le igitiir dubia Iiac de planta, quonini 

 fons liiit F\. Suec, ex parte lollinitnr; pri- 

 inuni nenipe illoium, qiu, bac specie il)i 

 postea noii reperta, iocinn et indicium fere 

 ipsum Linna''anum suspicati sunt, tum etiam 

 eorum, qui speciem InidT ex loco in Fl. 

 Suec. memoiato fuisse dysenlericam putarunt, 

 quae antiquitus in parte Scaniye occidentali 

 lecta traditur. 



