305 



Omnino est forma in Scandiiiavla vulga- 

 tissima F. montanoi Åud. omn. scand., a pri- 

 ore miriirrie specie distinguenda. 



Filaginis pijramidatce Spec. Pl. iicqiie no- 

 inen, neque specimen, usqnam in herb. adest; 

 iiec, id quod jara antiquitus cognitum est, 

 forma uUa ibi asservatiir, ad F. minimam Fr. 

 referenda, quee Linn<eo plane ignota certo fuit. 



1052. Viola. 



(1) hirta 6 (m. propr.; postea auteni manu all- 

 ena, forsan SoJandri, adscriptum est:) sagit- 

 tata Sol:r. (In parte chartse diversa alius, ve- 

 risimile in ventor, scripsit:) Viola foliis maximis 

 hirsutis, ad hasin nonnihil auriculatis, e radice 

 peduncidos emittens. 



Quod ad indumentum attinet, V , hirtce x.[\y\- 

 dem haud dissimilis est, sed foliis elongatis 

 basi subsagittata, sepaiis acutissimis valde ab 

 ea dilfert, atque ob has notas ceterasque po- 

 tissimiim, ut jam Solander perspexit, V. sa- 

 gittata Aiion videtnr esse, cujus oum descri- 

 ptione in Hört. Kew. III, p. 287 bene con- 

 venit, excepta tantum pilositate omnium fere 

 partium densiore et magis conspicua. 



(2) palustris 7 (manu propr.). 



Haec foliis longioribus ovato-cordatis, acu- 

 tiusculis, bractea pedunculi flori approximata, 

 et ceteris omnino est V. epipsila Ledeh. qualis in 

 Harim. FL Scand. ed. 5, seu V. suecica Fr. in 

 Bot. Not. 1849, p. 60; quae, etsi yevo Linngeano 

 praetcrvisa nec a palustri distincta, in complu- 

 ribus Suecia^ provinciis tam vulgaris est, ut 

 minime si t mirandum, eam forte saepius fuisse 

 inter specimina verae palustris coUectam. 

 K. V. Ak^d. nandl. 1851. 20 



