311 



1057. Serapias. 



(1) Hellehorine latifolia •/ (m. propr. ; Srnithius 

 adscripsit:) palustris J,E.S. — Epipactis Sio. 2. 



Omiiiiio est Epipactis palustris Auct., nec, id 

 quod ex synonymis et iiomine crederes, E. 

 latifolia, quam piimitus forsaii ab hac Liii- 

 naeus noii distinxit. 



(2) Hellehorine (m. propr., seque ac prope spe- 

 cialen:) alba. (Plagula est priori ailixa). 



Aiitecedeiile quidem atque forma ideo E. 

 palustris vulgari major, sed labello rotundato 

 obtuso lacinias perigonii sequante, ovario pu- 

 bescente, foliis ovato-laiiceolatis, ex speciebus 

 omnibus ad palustrem bcec quoque potissi- 

 mum pertiiiet. Utramque (bauc et priorem) 

 vix dtibie Liniiasus sub sua S. Hellehorine et Fl. 

 Suec. ed. 2 iiitellexit, 



(3) ruhra 4 j longifoUa (m. propr. 5 sed nomen 

 ruhra est a SmiLbio debetnm. qui adscripsit:) 

 Xiphophyllurn Suppl. — ensifolia — Epipactis 

 Siv. 5. 



Omnino est Cephalanthera ensifolia Auctt.; 

 bracteis ovario glabro multo brevioribus, la- 

 bello brevi, obtuso, et ceteris a seqiieiite 

 diversa. 



(4) ruhra longifoUa (m. propr, aeque ac prope 

 specimen iiomeii loci:)yenft'. (Smitbius ad- 

 didit:) ruhra. — Epipactis Siv. 6. 



Ut Smitbius observavit, vera est Cepha- 

 lanthera ruhra Auctt.; specimen vero, indicante 

 loco adjecto, non scandinavicum est. 



