348 



beckii cilata optime coiiveniuiit, quam ad S. 

 repentem pertiiiere jam aliis locis (Hartm. in 

 Bot. Not, 1841. p. 6S, Anderss. Sal. Lapp. 

 p. 66) ostensum est. 



(60) Salix fusca (m, propr., sed iii pagina pla- 

 gulse postica prope marginein inferiorem, 

 iibi alias pragcipue syiioiiyoia tantura Liii- 

 neeus addere solebal). 



Folia modo adsunt, prioribus valde dissi- 

 milia, neque cutn descriptloae, neque cuni 

 fig. ill Fl. Lapp. coiigrueiitia. Sunt enim 

 prioribus triplo longiora, lanceolata, acuta, 

 subtus densius sericea. Aniic. Andersson de 

 hoc speciniine dixit: »Folia S. Smithiance si- 

 niilliraa. Mini me ad repentem, neque ad versi- 

 foliam pertinent». Equidem, quo pertineat, 

 baud dijudicare audeo. 



(61) repens 23 (raanu propr.). 



Omnino est forma vulgaris S. repentis Auct.; 

 in uno ramulorum folia exacte eandem ha- 

 bent formam, ac in num. (58), supra relato, 

 sed subtus glabriuscula sunt. 



(62) Salix repens (m. propr. pro nomine pri- 

 mum inscripto, dein autem delelo :) fusca (ad 

 quod numerus quoque:) ^4 (haud deletus, 

 pertinet). 



Ex omni parte est S. repentis Åuct. forma 

 eadera ac ramulus, qui sub priore singula- 

 tim memoratur, foliis lalis, obtusiusculis, 

 subtus glabriusculis, glaucescentibus. 



(63) incuhacea 22- (m. propr., alque prope spe- 

 cimen manu, ut videtur, aliena:) Salix lali- 

 folia minor C. B. 474. 



Haec si ne dubio est, quam Sniitbius in 

 Engl. Fl. 4. 212 & 213 (sec. Kocb in Syn. 



