352 



rotund. C. B. Pin. 474. — Salix latif. inferne 

 hirsuta. R. Hist. 4422. 



HuJLis quoque folia sola adsunt, quae ta- 

 meii evideiiter ad S. capream L. & Auct. per- 

 tineiil, etsi solito majora sunt, quod tamen 

 ex cultura sine dubio pendet. 

 (72) 5GI (ra. propr. ieque ac prope specimen:) 

 47 (qui numerus S. glaucam Sp. Pl. cd. 4 re- 

 spicit; Smithins post prinuuri numerum ad- 

 didit:) potius 367 (atqiie:) coprcaa /3 Sp. Pl. 

 sed nova species est (alioque, ut videtur, tem- 

 pore:) ohtusifolia Willd. Sp. Pl. n. 406. 



Ne ad S. n. 364 Fl. Lapp., qui numerus 

 per errorera certissime hoc loco adjectus est, 

 sed, ut Smithius voluit, ad n. 367 haec per- 

 tineat, notse profecto omnes indicant, quae in 

 descriptionem sub n. 367 Fl. La[)p datam 

 atque, excepto modo margine folii, in fig. U 

 tab. VIII ibidem melius, quam de ullo in 

 herb. specimine alio tit, inimo tam bene 

 quadrant, ut ne minimum quidem dubium 

 sit relictum, quin bio ipse ramulus sit ibi 

 descriptus. Quee cum ita sint, hoc loco eo 

 magis est dolendum, folia tantum, id quod 

 jam e dictis Smitbii in Fl. Lapp, ed. 2 pa- 

 tet, in berbario asservari,- nam ex bis solis, 

 qualia beic adsunt, opinio illa sagacissima, ex 

 descriptione et figura Linnaeana ab 111. Frie- 

 sio primo (in Mani. I. p. 28) elocuta, dein- 

 que ex figura Rudbeckii a Patre meo (in Bot. 

 ^ot. 1841. p. 65) confirmata, S. n. 367 Fl. 

 Lapp. eandem esse ac S. canescentem Fr. seu 

 Lastadianam Hartm., ultra confirmari baud 

 potest. Folia enim ipsa non tam bene, quam 

 descriptio et tigura, ex iis sumtas, cum S. ca- 



nescente 



