449 
des Sciences de Saint-Pétersbourg. 
450 
nicatae diversae. Dantur enim et inter nostra specc. 
pedunculi solito multo breviores (6 lin. longi) et folia 
pl. florentis pariter membranacea sunt. 
12. E. usuriensis. Glabra, ramis ramulisque brevi- 
bus crassiusculis teretibus, foliis late ellipticis subito 
acuminatis minute serrulatis serraturis incumbentibus 
nigroapiculatis; pedunculis folio brevioribus tenuibus 
apice 3—5-radiatis radiis nonnullis 3-floris, pedicellis 
patentibus florem minutum 4-merum superantibus, se- 
palis depressorotundis, petalis orbiculatis viridibus, 
antheris stigmateque subsessilibus. 
Mandshuria: ad latera graminosa sylvosa vallium 
secus Usuri superiorem frequens, fine Maji flor. (1pse). 
Affinitas ob fructum ignotum obscura. Habitus fere 
E. europaeae var.. Hamiltonianae, sed inflorescentia 
diversissima, flores miauti et antherae non atropur- 
pureae. lisdem signis differt E. alata. Cum E. verru- 
cosa ob hujus ramulos verrucosos, flores majores et in- 
florescentiam paucifloram non comparanda. 
Frutex vel arbuscula sesquipollicem erassa cortice 
laevi atrocinereo, coma parva. Perulae glabrae. Folia 
maxima, praeter petiolum 4 — 5mm.,65 : 35 mm. magna, 
vulgo paulo v. duplo minora, membranacea, profunde 
viridia, costis arcuatis tenuibus utrinque 4 vel 5. Sti- 
pulae breves fimbriato - partitae caducissimae. Flos 
diametro vix 4 mm. Antherae ochraceae. 
. 13. E europaea L. Cod. 1597. 
Typica: foliis minoribus, pedicellis vix vel rarius 
divaricatis, floribus paucioribus, antheris ochraceis, 
. fruetu vulgo roseo. — In ditione nostra desideratur. 
-8. Hamiltoniana: Vulgo grandifolia, radiis cymae 
magis multiflorae divaricatis, antheris atropurpureis, 
fructu ochroleuco v. (in pl. mandshurica) roseo. E. Ha- 
miltonianus Wall. in Roxb. Fl. Ind. II, 403 (1824). 
Hook. f. Fl. Brit. Ind. I, 612. Brandis, For. fl. 78, 
t. 16. Miq. Prol. 363. Franch. Savat. Enum. I, 78. 
E. atropurpureus Roxb. Fl. Ind. I, 627. — nec ل‎ 
E. europaeus Thunb.! Flor. Jap. 101. Maxim. in 
Bull. phys. math. XV, 127. Modoras, Euonymus vul- 
garis, Kaempf. Am. exot. 790 ex Linn. h. Cliffort. 
E. Sieboldianus Bl. Bijdr. 1147 (1826). Sieb. Zucc. 
Fl. Jap. fam. nat. n. 157. Miq. Prol. 18. F.Schmidt, 
Fl. Sachal. n. 99. Franch. Savat. Le- I, 79. II, 312. 
E. majumi Sieb. Syn. pl. oecon. n. 267 (1830). E. 
Maackii Rupr. in Bull. phys. math. XV, 358 (1857). 
Tome XXVII. 
Maxim. Fl. Amur. 75. E. europaeus 8 Maacki Rgl. 
fl. Ussur. n. 121. E. Vidali Franch. Savat. l. c. II, 
312. 
Hab. in India secus Himalayam, a Kaschmir! ad 
Nipaliam !, Mongolia boreali-orientali, tota Mandshuria, 
ins. Sachalin, et per totam Japoniam. Loca specialia 
invenies ad calcem enumerata. 
Post examen exactum supellectilis optimae et copio- 
sissimae omnium formarum, quam pl. europaeae, tam pl. 
asiaticae, nulla alia inter utramque discrimina invenire 
potui quam illa, quae supra exposui, quaeque me judice 
ad speciem -propriam distinguendam eo minus suffi- 
ciunt, quum formas numerosas ambiguas ante oculos 
habeam, ita ut character unicus certus tantum super- 
sit ex antheris atropurpureis pl. asiaticae et ochraceis 
pl. europaeae. — Vulgo autem pl. asiaticae individua 
luxuriantia opponuntur formae typicae E. ewropaeae, 
sub silentio vero praetereunt hic individua magis nu- 
merosa asiatica, typo pl. ewropaeae appropinquantia, 
illic lusus varios pl. ewropaeae, ad asiaticam acceden- 
tes. Ita E.Hamiltoniana dignoscitur foliis amplis latis, 
cymis plurifloris divaricatis et fructu ochroleuco. Sed ' 
E. europaeus 8. macrophyllus Schleicher! pl. exs. 
et illi synonymus E. multiflorus Opitz (Tausch! hb. 
Bohem.) pariter cymas plurifloras habent, quae in 
pl. Schleicheri etiam divaricatae sunt, folia earum 
late elliptica bene in pl. hàmalaicam v. japonicam qua- 
drant, licet fere duplo minora sint. — Typus E europaeae 
a Schleichero distributus pedunculos trifloros quidem, 
sed pedicellos divaricatos offert et folia late lanceolata 
habet, qualia (at majora) apud Brandis in Æ. Ha- 
miltoniana delineantur. — In E. europaeo B. angusti- 
folio W allr.! folia invenimus oblongolanceolata, qualia 
plantae Mandshuriae occidentalis propria sunt. — 
Fructus ochroleucus, qui .E. Hamiltonianae proprius 
dicitur, rarius observatur et in E. europaea, testanti- 
bus Mertens et Koch (Róhl. Deutschl. Fl. III, 247) 
et equidem tales vidi in specc. duobus ex Italia. Forma 
vero capsulae in utraque varietate ludit plus v. minus 
basi turbinata, magnitudo in utraque inter 7 et 13 mm. 
variat, Testa utriusque lucida laevis cinnamomea, — 
Blume ramos obscure 4-gonos describit, Brandis 
aliique teretes, revera sunt teretes, lineis a pulvino 
cujusdam petioli ortis percursi. 
Utraque varietas ocurrit glabra v. foliis subtus ad 
reticulum pubescentibus. In utraque perspicitur in in- 
. 99 
