PRÆFATIO AD LECTOREM. 
Ut pictura poesis erit , inquit Flaccus, non ea solum de causa 
quam adfert : 
: Quæ si propius stes, 
Te capiat magis, et quædam si longius abstes ; 
Sed multis etiam aliis. Ego in universum dixero : ut pictura, 
oratio est; quod hæc pingat sermone, illa coloribus loquatur et 
lineamentis Quod si veterum Ecclesiæ Patrum scripta librosque 
miramur, cum ob insignem pietatem, tum excellentem et singula- 
rem doctrinam et sapientiam quæ in eis relucet, qui eorum pictu- 
ras suscipimus quæ idem pigmentis enunciant, quod scripta litteris 
et lineis, et ab eodem fonte religiosi animi et sapientis profluxerunt? 
Quæ res me movit ut attentius observarem veteres imagines et 
picturas in ecclesiis urbis Romæ et cœæmiterüs suburbanis effor- 
matas , atque etiam quæ in fidelium sarcophagis antiquis repe- 
riuntur sculpturas et tabellis marmoreis , adde et gemmis, et si 
quid aliud ejusdem generis est ; in quibus quæ ratio ita pingendi, 
qua significatione suas ita imagines componerent conabor expli- 
care. Conabor, inquam, nec enim hoc mihi assumo ut omnem quæ 
in eis est mysterii et reconditi sensus vim assecutus sim. Satis est 
mihi si aliorum ingenia excitarim ad id melius et diligentius 
persequendum. Origo autem hujusmei laboris inde est. Alphonsus 
Ciaconius, dominicani ordinis religiosus, mulüis nominibus pos- 
teritate commendandus, instruxerat Romæ musæum, non solum 
libris cujuscumque generis, sed et supellectile varia, tum rerum 
in natura admirabilium , ut fossilium, concharum, marmorum et 
affinium , tum scutorum antiquorum, ut stylorum, clavium , no- 
larum, staterarum et mille aliorum ejusmodi. Qui vir, si quid 
erat quod faceret ad sacram antiquitatem, libens invisebat, et 
