ne 133 
pictum singularem Iignı Palmarum structuram prae se fert et 
fructus ıbidem t. 7. f. ı2, extantes ad Cocoes vel Arecae spe- 
ciem perlinere videntur. _Posteriores vero telluris mutationes 
magnam copıam Palmarum obruusse et lithoxyla fibrarum fasci- 
culis ocellata, ıisque facıllıme distinguenda, in India orientalı 
et in Europa frequenter observata, mihique etiam ın Brasılia 
obvia, et varıa frondium ectypa schisto calcareo ımpressa per 
Tirolin, Galliam meridionalem aliasque regiones marı vicinas 
immo in Germaniae conlinente passim reperta probant. Egre- 
gium hujus epochae asservo exemplar in lapidicins saxı are- 
narei prope Herbipolin inventum, quod caudicis frustum fere 
pedale tribus annulıs a frondium delapsu orlis tuberculisgue 
fasciculorunı vasorum spiralium inde solutorum notatum est, 
Palmacites obsoletus Schloth. 1. c. t. 16:f. 3. et Palinacites an- 
 nulatus ejusdem f. 5. pluribus notis cum Palmarum caudici- 
bus conveniunt et posterior ob impressiones umbonatas in se- 
ries dispositas cum striis transversalibus, seu annulıs, alternan- 
tes ad Palınas aculeatas perlinere videtur. 
Palmacıtum character vero ita exhibendus est: 
Caudex arboreus simplicissimus,, rectus, superficie in- 
ermi vel processibus spiniformibus auctus, cicatricibus annu- 
laribus, hinc (dorso ) latioribus, inde ( ventre) angustioribus, 
parte latiore älternatim vel subspiraliter positis, notatus, 
Frondes flabelliforınes vel pinnatae. 
Palmis multo frequentiora in priscis temporibus adfuisse 
videntur varia graminum arborescentium genera, Bambusae 
aflınia. Horum, qua Calamites antiquiores salutarunt, no- 
mine haud sane proprio, nonnulla specimina depiusit Succom 
in Act. Theod. Palat. Tom. V. t. 16. 17.18. & 10, et rı. t. ı% 
2%. 
