we memmmenen 
R r 
ctata, cui saepius opponitur (etiam in florente caule) folii lon- 
gissimi (sesquipedalis et quod excurrit),. anguslissimi, triner- 
vi (nervo medio poslice proininulo, crassiori) vagına longa 
(circiter sexpollicaris, eliam brevior); apicem terminal spica 
florum, qui secundi sunt, 4— 6, eodem modo, ac Jacqui- 
nius descripsit et depinxit, coloratorum, et in speciminibus 
majorıbus etiam ejusdem magnitudinis. 
'Folia in caule praeter ıllud infimum , nonnisi, duo, vix 
fria, saepe unicum, multo minora infimo, quod i ın caule brevi 
(circiter sesquipedali) ipsum caulem transcendit. Et haec-fo- 
lia caulina carinam postice habere solent, nullam anlice, in- 
fimum planum est. E 
. 33. Gladiolus tencllus. 
G. caule subpolystachyo, ‘paucifloro, apice flexuoso ; 
spathis strialis, perigonu tubum aequantibus; folüis line- 
gribus, bisulcatis. 4 
Gladiolus tenellus. Jacqu. coll. II. p. 255. — Jacqu. icon, 
rar. II. 1.248. — Thunb. flor. cap. I. p. 129: — Vahl 
enum, II. p. 81. n. 10. 
‚ Bulbus pisı, vel cerasi minoris magniludine, tunicatus, 
Caulıs vıx plusquam spithamaeus, teres, primo rectus, dein ad 
latus flexus, trıfolius. Folia caulem sua basi longe vaginant, 
vagıinis multistrialis, quae dein in folia elongata, linearia, bi- 
sulcata, multistriata resolvuntur, quorum infimum saepe cau- 
lem totum longe superat; ex axilla supremi. subinde ramus 
florifer ı— 3 -florus. oritur; spica caulis, seu ramı principalis 
flores 4-6 fert. Spathae multistrialae, lanceolatae, acumina- 
tae, concayae, longitudme tubi perigonialis, virides quidem, 
sed margine membranaceae. _Perigonit lubus fliformis, levis- 
sıme 
