Pe 109 
tectus. Folia omnia brevia, striata, angusta, infima vix 5- 
pollicaria, reliqua magıs ‚decrescunt. Flores in spica, orlu 
alterni, situ secundi, uti ın Neottia spirali; vaginae florem et 
rachin, quae caulis ultra progressi pars est, involventes, ob- 
longo-ovatae, acutae, versus apicem miagis coloratae. Tubus 
perigonu ultra spatham progreditur, pallidus, filiformis; lim- 
bus vix major spicula Melıcae nutantıs, lacıniis subaequalıbus, 
aut suprema paulo majori, trıbus purpureis, tribus (in sicci- 
tate) flavıs. Capsulae recetae;trıvalves. .:: 
Quum in vera spica flores, sessiles alterni ortu, dire= 
ctione secundi alıas fieri non possint, id in hac specie ope 
tubı perigonaalis peragitur. 
| B. Polistachyı glabrı. 
> 43. -Gladiolus alopecuroides. 
G. glaber, simplex, submonostachyus; spica florıbus 
numerosis, distichis, minutis imbricata; folis ensıformi- 
bus," nervosis. x 
Gladiolus alepecuroides. Lin. amoen. academ.IF.p. 31. 
Lamark: illust. I. p. 118. tab. 32. fig. 4 — Luamark 
enum. 1. p. 00. n. 45. 
Planta florens Veronıcam quandam'spicatam refert, quum 
flores aeque numerosi, aeque caeruleı, aeque conferti, niec 
majores sint. — Occurrit plerumque caule monostachyo, ra- 
rrus' sub’ spica principali alteram exserit. Sed facile fieri po- 
test, ut in hortis, aut alias in’ solo pinguiori, vere polysta- 
chyus evadat. — Variat praelerea magnitudine spithamaeasad 
sesquipedalem, et foliorum latitudine independenter ab reli- 
qua plantae magnitudine, 
28”. 
Gla: 
