Bulletin de l’Académie Impériale 
24 
8—15 mm., lamina 35 : 15 usque 75 : 35 mm. Pe- 
dunculus communis secundariis sesquilongior et tum 
cyma divitior et flores pedicellis 5-1 ordinis insidentes, 
vel pedunceulis secundariis multo longior et cyma tum 
abortu 3—7-flora pedicellis 3-i ordinis jam florigeris. 
Calyx diam. 5 mm. Petala 5 mm. Anthera lutea di- 
dyma connectivo atropurpureo cum filamento crasso 
articulata et facile caduca. Ovula in loculo 2—3 hori- 
zontalia. 
Euonymus Tashiroi. Arbuscula glabra sempervirens, 
foliis chartaceis brevissime petiolatis ellipticis ovato-v. 
lanceolato-ellipticis obtusis v. breve obtuse attenuatis 
v. rarius acutiusculis tenuiter venosis subintegris v. 
basi excepta obsolete distanter crenulatis; pedunculis 
axillaribus solitariis v. geminis abortu 1-floris florem 
duplo superantibus; flore 4-mero albido, sepalis de- 
presse semiorbicularibus minute dense denticulatis, 
petalis orbiculatis integris v. denticulatis, filamentis 
styloque nullis ; capsula . 
Liukiu (Tashiro 1882 flor.) 
Ex affinitate Æ. javanicae BI. et E. indicae Heyne. 
Prior abhorret foliis maximis oblongis, secunda petiolis 
elongatis, foliis acuminatis, pedunculis saepius 3-flo- 
ris, utraque flore 5-mero, petalis fimbriatis, filamen- 
tis styloque distinctissimis. 
Petioli 2— 3 mm., lamina 48 : 20 usque 85 : 50 mm., 
costis primariis circiter 5 et inter illas totidem minus 
distinctis. Calyx 5 mm., petala 3 mm. 
Microrhamnus franguloides Maxim. Rhamn. or. 
asiat. 4, fig. 15—23. Rhamnella japonica Miq. Prol. 
218. Franch. Sav. Enum. I, 81. Berchemia congesta 
S. Moore in Journ. bot. XIII, 226 (ex descript. et | 
loco natali). 
Stationibus adde: Kiusiu prov. Hiuga ad Miyako- 
n0j0, Augusto 82 frf, s. n. japon. Nekonoshishi mis. 
Yatabe. China: Shanghai (Maingay ex Moore, 
Siebold! 1859, Forbes! flor.) 
Genus Microrhamni À. Gray a Baïllon, Hist. d. 
pl. VI, 82, quoad speciem americanam ad Condaliam 
Cav. ducitur, quoad speciem asiaticam vero non sine 
dubio ad Rhamnum ïipsam (p. 52), verosimiliter ob 
solum habitum, qui Miquelium induxit generice 
sejungere sub nomine Rhamnellae. Habitus difte- 
rentia tamen inter utramque MWicrorhamni speciem 
non major quam inter Æhamnos occurrit, characteres 
vero in utraque iidem et quum a Rhamno, tum a Con- 
dalia diversissimi, scil. sepala intus cristata, petala 
evoluta, discus crassissimus, putamen osseum crassum 
1-spermum, In Condalia vero sepala membranacea 
ecristata, petala nulla, folia integerrima, in Rhamno 
sepala ecristata, discus tenuis, drupa 2—4-pyrena 
pyrenis cartilagineis saepe dehiscentibus. Etiam nunc 
igitur censeo, Microrhamni genus cum ejus speciebus : 
2 servandum esse. — Exempla Forbesi e Shanghai 
cristam sepalorum media longitudine dente distinctis- 
simo auctam habent. De. 
Acer Tschonoskiü. Foliis À. micranthi $. Z., racemo 
erecto 6—10-floro, pedicellis flore duplo v. triplo 
longioribus, petalis sepala parum superantibus utri- 
busque subobovatis, staminibus intra discum positis 
hypogynis, samarae loculis horizontaliter patentibus, 
alis triplo longioribus pl. m. incurvis oblique oblongis. 
Nippon: ex alpe Nikko (fructif. s. n. jap. Isanoha- 
kaide et e Senano s. n. Ogarabana (cum À. spicato 
confuso) fructif. et fl. © commun. Tanaka. E prov. 
Nambu olim fr. immat. misit Tschonoski. 
In enumeratione mea in Mél. biol. X, 594. locum : 
tenet in Divis. 2. florib. racemosis foliis lobatis et  : 
serratis, et juxta À. micranthum S. Z. L. ©. 598. po- 
nendum est. In Aceris monographia nuper inchoata 
a Pax in Engl. Botan. Jahrb. VI, 328. locum tenere 
videtur inter IV. Perigyna, sect. 12. Macrantha. Sta- 
mina perigyna tamen, saltem in Macranthis, in solis 
floribus d adesse videntur, ubi vero flores © noti hypo- 
gyna sunt. Sectionis nomen Macrantha infeliciter se- 0 ; 
lectum, dum duae ejus species À. micranthum et ë 
À. PAPA Sn nominantur et nulla e Fédpbse - huc. 
pertinentibus re vera flores magnos habet, | | 
Species proposita arcte À. micrantho affinis, a que: 
sterilis non distinguenda. Imo pubes rufa in a ; 
costarum principalium subtus in utroque eadem, sed x 
fortasse adest differentia in eo quod exempla pube 
copiosiore donata À. micrantki barbulas ad axillas ve 
narum secundariarum formant, A. Tschonoskäi vero 
pubes aucta secus totas cobtaé principales ipsumque | 
petiolum invenitur. Flores in racemo À. micranthi | 
duplo saltem numerosiores (usque 20) et minores 
(4—4,5 mm. neque 5,5 mm.), petala oblonga sepala 
rotundata plus duplo superantia. Samara À. micranthi | 
10—13 mm, ala loculo continua et pains Y. me 
