Em'osito — Conclmbr(tni Vila Sonctae 3Ioneu>iae. 215 



balneo recepta, gratia Dei fit semper calitla. Deinde usque ad liunc diem 

 multi liabentes infirmitatem, in nomine sancte virginis, per balneum reeipiunt 

 sanitatem. Et dixit saiicta virgo ad Clievin : " Eece balneum tibi offero in 

 honore tuo, et non deficiet aqua in eo." Et vocatum est balneum Chevin, quia 

 sancta Monenna, dedit ilhul tiranno, ut reciperet cum a diabolo. 



De vitulo devorato et de lupo vacce amato. 



13. Contigit quadaui die, ut unus lupus venerit iuxta ecclesiaui, ulji 

 mauebat sancta Monenna, et interfecit uuum \'itulum, quam custodiebat 

 supradictus puer, nomine Luger. Venit autem puer ante pedes abbatisse 

 flens et ululans atque dicens: "Quare perdidi vitulum meum, domina?" At 

 ilia sanctissima respondit : " Nescio, fili mi, ubi est vitulus tuus." Et respondit 

 puer : " Canis devoravit viluluni meum, et adhuc iacet super ilium." Et dixit 

 sancta Monenna ad eum : " Accipe baculum meum in manu tua, et die ei ut 

 veniad ad me." Exivit autem puer, et iu venit lupum adliuc rodeutem ossa, et 

 dedit ei ietum super dorsum et dixit ei : " Precepit tibi Monenna, ut cite veuias 

 ad eam." Et surrexit lupus et precessit puerum ad modum domestici canis. 

 Cumque stetisset coram abbatissa dixit ei : " Quare, miser, interfeeisti 

 vitulum nostrum ? Ecce precipio tibi nomine Domini uostri lesu Christi et 

 Sancte Marie virginis, ut sis in loco vituli cotidie, et fiat vaeea lactifera, quasi 

 habuisset vitulum." Et sic factum est, ut vaeca diligebat lupum et liugebat 

 eum, quasi esset vitulus proprius, et lupus custodiebat illaui vaccam quasi 

 pastor. Sed et usque hodiernum diem de geuere istius sunt lupi iuxta 

 ecclesiam, et per tria millia eustodientes pecora ecclesie, et omnes diligunt et 

 agnoscunt genus illorum, quia minores sunt quam alii lupi, et albi sunt iu 

 frontibus illorum, et vivunt semper de venatione tantum. 



Qua de causa sancta Monenna prius intra vit iu Anglicanr terram. 



14. In tempore illo Alfredus, filius regis Angiicorum, habens inlirmitatem 

 maximam, perrexit ad ser^iendum Conaldo regi in Hiberniam. Cui Hiberni- 

 enses dixerunt : " Vade ad abbatissam Monennam, et pete, ut pro infirmitate 

 tua Dominum Deum suum deprecetur. Cuius intercessione statini tibi 

 sanitas reddetiir." Creelidit, et morbo expulso, virginis interventu sanus 

 efficitur. Eecepta sanitate, rediid ad regeui, quereus licentiam redeundi in 

 patriam. Cum autem rex audisset et sciret, quod filius regis Angiicorum vellet 

 redire in patriam, adquisita licentia, coepit cogitare, unde baberet pecuniam, 

 quam sibi dare deberet, quia noluit, ut exspers munerum ab eo recederet. 

 Tunc iussit ministris suis, ut provocarent consiliarios ad se, a quibus 

 consilium quesivit, quam regionem predari deberet, ex qua tanta pecunia 

 reeedenti daretur, pro retributione servitii sui, ut accepta pecunia honora- 

 biliter redire iu patriam suam posset. Quorum unus repondeus, cui uomen 



