Esi'osi'i'o — Conclnibrani Vifd Sundae Monnnnue. 223 



redde uol)is puellaui iiostram." Et coinpleta oratione, dixit isaiicta Monenna: 

 "In nomine Domini nostri Icsn Christi, precipio tibi pnella, ut respondeas 

 nobis, si es in ista aqua." Eb exclamans voce magna, mixtis lacrymis, 

 tei' vocavib Osid. ^'ix finita oratione, rcspondit puella in profunda afjua, 

 et dixit : " Ecce ego, ecce ego, domina." Et dixit ei sancta Monenna : 

 " Surge in nomine Domini, et veni foras." Et surrexit statim, et venit ad illam, 

 et signavit earn sancta virgo, et tradidit in manu Ite, ct dixit: "Ecce puella, 

 manete in pace, quia non est mibi licituni manendi vobiscum, nam ibo ad 

 Hibcrniani visitare ecclesiam." Eesponderunt virgines dicentes : " Vere et 

 noR tecum ibimus et te nuUo niodo dimittemus." Et post hec exierunt omnes 

 simul trans mare in Hilierniam et manserunt illic pene septem annis. 



Vituluni a lupis rapto et iterum reddito. 



10. Alio die sororum vitulis in aliquo agello pascentibus iuxta montem, 

 luporuui de silvis irruit impetus, vitulisque in fugam dispersis, unum ex his 

 lupi rapacissimi rapiunt, et din persecutus, utpute per silvas raptus, tenebris 

 sitpervenientibus non conparuit. ISTarrant hec sorores in auribus sancte 

 Monenne, que contigerant, conquerentes. Quibus ilia dixit : " Fidem in 

 Christum habete et mentem estote secure. Sub cuius etiam potestate vivunt 

 et bestie, potest inter luporuui dentes sanuui custodire vituluni, qui 4ur)ndam 

 Danielem prophetam eripuit de ore leouum. Propter hoc enim lupi \-ituluni 

 rapuerunt, nt miral^ilius intactum reddant, et crastino ad ^•os, Deo \'olente 

 sanum reducant." Ita facto mane, videntibus omnibus lupi reduxerunt eumdem 

 vitulum, a se pridie raptum, sanum et invulneratum, quasi de pascuis alilii nun 

 exivisset. Quis nesciat, quod per oratioues sauete Mouenne, inter rapaces 

 bestias incolumis servatus est vitulus, non quia cura Domino maxime est de 

 pecoribus, sed quia .sanctos suos vult in magnis ita et in minimis magnilicare, 

 ub numquam cessant ilium diligere, quem credunt onnua, quecumque vult, 

 posse facere. 



De petra in sale conversa. 



11. Qnodam casu temporis, pessimi homines latroeinando nonnunquam 

 penetrantes, invenerunt non longe amonasterio venienteni quamdam. Quibus 

 interrogantibus unde veuisset, vel quo exii'e vellet, tremebunda respondit : 

 " Non de longe venio, et ad sanetam Monennam properare debeo." Cui iterum 

 irridentes dicunt : " Nos non sumus locupletes in ista terra, die ad Monemiam 

 nobis ne sit irata, cui undiquc transmittitur adeo niulta pecunia, noslram 

 tamen oblatiunculam, quam nunc habemus, ad illani porta, quaui credimus 

 multo tempore posse perseverare, si secum potuerit fructum facere." Appre- 

 hensoque uno lapillo ile his, qui coram erant lapidibus, et qui ab ilia posset 

 portari, miseram abire permittunt, positoque in eius scapnlis onere, contes- 



