— 31 — 



tego oznaczenie ścisłe gatunku jest niemożliwe, tern bardziej, że i u Q. pedunculata napo- 

 tykamy pojedyncze liście w nasadzie zwężające się, wprawdzie wśród bezwzględnej przewagi 

 liści o podstawie tępej. Natomiast zwraca uwagę obfitość liści wymienionych pod c) i d) o wy- 

 datnem owłosieniu dolnej strony blaszki. Liście te w znacznej mierze stare, wpadłe w kon- 

 serwujący je moczar staruński po opadnięciu z drzewa, częściowo dość znacznie przerosłe są 

 strzępkami grzybów. U dębów szypułkowych u nas rosnących napotykamy podobne owłosienie 

 tylko na liściach rozwijających się, młodych, później włosy odpadają, a liście łysieją. Silniejsze 

 lub dłużej trwające owłosienie blaszki, jako objaw wydatniejszy ochrony przed wzmożonem 

 parowaniem jest właściwością roślin klimatów, choćby czasowo suchszych, więcej lądowych. 

 Dąb szypułkowy o liściach dłużej owłosionych został na podstawie okazów siedmiogrodzkich 

 wyróżniony pod nazwą nar. pilosa Schur. Wielka obfitość takich liści w Staruni zasługuje na 

 uwagę i upoważnia do wyrażenia jako prawdopodobnego zapatrywania, że klimat ówczesny 

 był nieco bardziej lądowy aniżeli klimat obecny Podola naddniestrzańskiego, podgórza kar- 

 packiego lub Roztocza w okolicy Lwowa, t. j. że był bardziej podobny stepowemu. 



2. Betula. Brzoza. 



Dwa liście, jeden mały o długim ogonku, z drugiego strzęp nasadowej połowy; zapewne 

 w obu razach B. verrucosa Ehrb. 



3. Carpinus betulus L. Grab. 



Tylko jedno nasienie wyłuszczone ze skrzydełka, 6 mm. długie i szerokie, zupełnie 

 zgodne z grabem; ani jednego liścia grabowego nie znalazłem. 



4. Corylus anellana L. Leszczyna. 



Pięć orzechów dobrze zachowanych, 14 — 18 mm. długich i szerokich; ani jednego 

 liścia leszczyny. 



5. Populus tremula L. Osika. 



Jeden okruch liścia z ogonkiem, ale bez górnej połowy. 



6. Salix. Wierzba. 



Około 40 liści (wraz z okruchami). Są to liście sztywne, piłkowane, podłużnie lance- 

 towate, obustronnie nagie, 07 — 2'5 cm. szerokie, 4'5 — 8 - 4 cm. długie o ogonkach 6 — 12 mm. 

 długich. Lepiej zachowane okazy dadzą się z dużem prawdopodobieństwem oznaczyć jako 

 S. amygdalina; czy jednak prócz tej niema innych gatunków, orzec niepodobna. 



7. Ulmtis montana Sm. (scabra Doli). Wiąz. 



Obok dębu najpospoliciej napotykamy w Staruni liście wiązu szorstkiego, często w okru- 

 chach lecz także i w całkowicie zachowanych okazach o ogonkach 2—5 mm. długich, nie 

 zbyt wyraźnej asymetryi blaszki liściowej, z dolnej strony na nerwach, z górnej na nerwie 

 głównym włochatej. Okazów z okruchami około 150. Wobec tej obfitości liści uderza odnale- 

 zienie tylko jednego owocu. Skrzydlak ten 20 mm. długi, 11 mm. szeroki, zaokrąglony płasko 

 w szczycie, w podstawie zwężony, o brzegu nagim, nasieniu umieszczonem w środku. Innych 

 wiązów dziś na podgórzu karpackiem rosnących (U. glabra lub U. effusa) w materyale sta- 

 ruńskim brak zupełny. 



8. Rumex sp. (?). Szczaw. 

 Jeden okruch wierzchołka liścia. 



9. Acer platanoides L. Klon. 



Liści (wraz z okruchami) 14. Na jednym okazie pasorzytna Bhytisma acerinum. 



