— 32 — 



Jaworu oraz paklonu niema. Wprawdzie jeden z okruchów ma szczyt łaty środkowej tępy 

 ale to skutkiem uszkodzenia. 



10. Rhammtis cathartica L. Szakłak. 



Tylko jeden liść, bez wierzchołka, ale dobrze zachowany, o znamiennych gruczołach 

 na szczycie ząbków. 



11. Cornas sanguinea L. Ś wid w a. 



Dwa liście pozbawione włosków w kątach nerwów, zresztą dobrze zachowane. 



12. Agrimonia sp. Rzepik. 



Owocków 5, bardzo zanieczyszczonych, do 8 mm. długich i szerokich. Kieliszek kie- 

 lichowy puharowaty, do 6 mm. długi, tylko w połowie górnej podłużnie rowkowany. Kolce 

 zewnętrzne odgięte ku dołowi, środkowe sterczą ku górze. Z powodu niebruzdowanej dolnej 

 części kieliszka owocowego przypomina raczej A. odorata, aniżeli najpospolitszy dziś u nas 

 rzepik pospolity (A. Eupatoria). Śród zadzierżystych włosków licznie tkwią włosy zwierzęce; 

 zostały więc te owoce przyniesione tu na skórze zwierząt. 



13. Prunus spinosa L. Tarnina. 



Jedyny liść, włochaty u nasady, pod szczytem najszerszy. 



14. Genista tinctoria L. (?). Janowiec. 



Jeden liść całobrzegi, u wierzchołku tępo zaokrąglony. Nie wyklucza się możności, że 

 pochodzi prawdopodobnie ze szczodrzeńca (Cytisus). 



15. Fraxinus esccelsior L. Jesion zwyczajny. 



Obfite owoce i liście. Co do owoców najpospolitsze drzewo w Staruni, co do ilości 

 liści przechowanych ustępuje dębowi i wiązowi. Śród licznych owoców znalazł się jeden tylko, 

 nieco zaostrzony na szczycie, jednak nie tak wydatnie jak u jesiona podolskiego Fr. oxy- 

 phylla. Natomiast znaczna część owoców jest w wierzchołku nieco wycięta; wycięcie to bywa 

 na 1 — 2 mm. głębokie; w jego środku tkwią resztki blizny. Bardzo liczne owoce są w wierz- 

 chołku pozornie głębiej wycięte, jest to jednak pośmiertne rozdarcie tkanki. 



Liście występują tylko jako luźne listki. Większość należy z pewnością do Fr. excel- 

 sior. Kilka listków jest jednak węższych, wydłużonych bardziej w wierzchołku, ostro zwę- 

 żonych w nasadzie. Wymiary tych ważkich listków są: 16 — 56, 18 — 58, 21 — 85 mm. 



Mimo tych kilku ważkich listków oraz jednego zaostrzonego w szczycie skrzydlaka, 

 obecność Fr. oxyphylla w Staruni nie jest pewną wobec znanej zmienności jesiona. Jest 

 możliwe, że okazy te, podobnie jak przeważna ilość pozostałych pochodzą z jesiona pospo- 

 litego. Natomiast tenże oprócz zwykłej formy o tępym szczycie skrzydełka rósł w Staruni 

 w formie o skrzydlakach wyciętych, zapewne odpowiadającej odmianie var. emarginata Car. 

 et St. Leger. 



16. Lonicera sp. (?). Wiciokrzew. 



Jeden okruch liścia, nie dozwalający pewnego oznaczenia. 



17. Plantago major L. Babka większa. 



Liści 6, z tych dwa o bardzo długich ogonkach (11 cm.). Obecność luźnych liści babki 

 w iłach staruńskich jest zagadką wobec znanej wytrzymałości ogonków na rozdarcie. Ogonek 

 jednego z tych liści jest kilkakrotnie ostro złamany, urwany koniec drugiego okazu rozstrzę- 

 piony na włókna i spłaszczony. Liście te więc siłą znaczną były oddarte od pędu, przytem 

 zmiażdżone i pogięte. Możebne, iż pod ciężarem osuwających się po spadzistym brzegu zwie- 



