— 45 — 



28. Pisiclium fossarinum Cl. 



Zachowała się tylko prawa skorupka. 



Dług. skór.: 3 mm.; szer. skór.: 3 mm.; grubość obu skór.: l - 5 mm. 



Bardzo pospolita w wodach stojących całego kraju. 



Stan zachowania tych mięczaków jest tak świeży, jakby dopiero przed chwilą w tym 

 ile ugrzęzły. Wiele z nich zatrzymało nawet właściwą jak za życia barwę. Skorupki mniej- 

 szych form zwykłe są w całości zachowane, natomiast form większych przeważnie są poła- 

 mane (np. nie wydobyto ani jednego okazu całego H. pomatia L.). 



W skład tej fauny, równoczesnej wykrytym w tym szybie mamutowi i nosorożcowi, 

 wchodzą wprawdzie co do ilości gatunków przeważnie formy lądowe (18 gat), znacznie zaś 

 mniej formy wodne, względnie przeważnie bagienne (10 gat.), ale co do ilości okazów ostatnie 

 stanowczą mają przewagę. Niektóre gatunki zwłaszcza lądowych mięczaków znajdują się tylko 

 pojedynczo. Z form lądowych najpospolitszą w tych iłach jest Pnp>a muscorum L., po niej 

 dopiero Succinea oblonga Drap., z bagiennych zaś ślimaków najzwyklejszymi są: Limanea 

 palustris Muli., L. peregra Pfeiff., L. tmncatula Muli. i Planorbis rotundatus Poir. 



Żadna z tych form nie jest właściwą pleistocenowi, chociaż niektóre jak: Pupa imi- 

 scorum L., Succinea oblonga Drap. i Limnaea tmncatula Muli. znane są już u nas z naj- 

 starszego pleistocenu. Wszystkie te mięczaki żyją jeszcze w obecnym okresie a razem wzięte 

 przemawiają tylko za najmłodszym pleistocenem, którego średnia temperatura roczna 

 była jak dzisiejsza, na tym samym obszarze, prawie ta sama. Wschodnio-europejskie gatunki: 

 Heliso lutescens Ziegl., H. carpatica Friv., H. rubiginosa Ziegl. i Clausilia filograna Ziegl. 

 mają i podziśdzień to samo rozmieszczenie w południowo-wschodniej części naszego kraju. 



Z wejrzenia ogólnego tej fauny wysnuwają się niektóre wnioski co do powstania tych 

 iłów. Wytworzyły się one z namułów, jakie potok Łukawiec uprowadzał i osadzał wraz ze 

 żwirami karpackimi, zwłaszcza po każdem większem wezbraniu wód, po obu swych brzegach 

 w odlewiskach, zamienionych z czasem na bagna, sprzyjające pobytowi cienkoskorupnych mię- 

 czaków (Limnaea, Planorbis). Drobne wymiary najpospolitszych w tych iłach ślimaków, np. 

 Limnaea palustris Muli., przemawiają za tem, iż te bagna były dość płytkie i nie zajmowały 

 znaczniejszych obszarów lecz ograniczały się do ważkiego tylko nadbrzeżnego pasu ponad 

 potokiem Łukawcem, na którego dnie żyły także gruboskorupne skójki {Unio batavus Lam.). 

 Przy znaczniejszych wezbraniach wód w tym potoku dostawały się wraz z kłodami i gałę- 

 ziami drzew, także ich liście i owoce, porwane prądem silniejszym i tym też sposobem za- 

 wleczone zostały cło tych namułów także skorupy lądowych ślimaków. 



