— 47 — 



prawej nodze czwartej pary brak dwóch ostatnich członków (protarsus i tarsus), a na po- 

 zostałych trzech nogach brak pazurów i ich trzonka. 



Twarda chitynowa tarcza, pokrywająca całą grzbietną stronę ciała, brak tarcz brzusznych, 

 obecność oczu i biodra czwartej pary nóg, o wiele większe od pozostałych, dowodzą, że okaz 

 był samcem, należącym do rodzaju Dermacentor C. L. Koch. 



Tarcza grzbietną ma 3'95 mm. długości, 26 mm. szerokości, kształt jajowaty z brze- 

 gami w okolicy oczu bardzo płytko a szeroko wgiętymi; na przodzie wycięta jest, dla objęcia 

 nasady ryjka, w zatokę w przybliżeniu kształtu trapezu o bokach esowato wygiętych a pod- 

 stawie krótszej (tylnej) lekko łukowatej, wypukłością w tył skierowanej; szerokość tej zatoki 

 przednia wynosi 052 mm. szerokość tylna i głębokość 036 mm. Oczy są nieco zapadłe, o śre- 

 dnicy w przybliżeniu 008 mm. długiej, oddalone o 0"85 mm. od przednich kątów tarczy 

 grzbietnej. W odległości 13 mm. od tych kątów zaczyna się brózda mniej więcej równoległa 

 do brzegu tarczy, odległa od niego o 02 — - 25 mm. i ciągnie się aż do szeregu łat, na które 

 podzielony jest tylny kraniec tarczy; łaty te, w liczbie 11, oddzielone od siebie brózdami, lecz 



RYS. S. KULCZYŃSKI. 



DEEMACENTOB EETICULATUS (FABE.). 



nieodgraniczone od samej tarczy, są dłuższe niż szersze (środkowa ma 0"26 mm. szerokości 

 a - 36 mm. długości). Blizko tylnych kątów przedniego wycięcia leżą dwa głębokie, podłużne 

 dołki, skierowane w tył i nieco do wewnątrz, odległe od siebie o - 42 mm. Nieco przed po- 

 łową długości tarczy grzbietnej zaczynają się dwie płytkie, nieco niejednostajne, miejscami 

 płytsze, miejscami głębsze, prawie proste, ku tyłowi nieco rozbieżne brózdy, nie dochodzące do 

 szeregu tylnych łat, z przodu od siebie o 0'8 mm., z tyłu mniej więcej o Tl 5 mm. odległe. 

 Przy całkiem ukośnem oświetleniu można nadto dostrzedz trzy bardzo płytkie i rozlane 

 brózdy na przedniej części tarczy; jedna z nich, silnie w tył wygięta, łączy przednie końce 

 wyżej wspomnianych brózd bocznych i odpowiada oczywiście tylnej granicy tej twardej tarczy, 

 która u samic kleszczów mieści się na przedniej części grzbietu, pokrytego zresztą oskórkiem 

 łykowatym i w wysokim stopniu rozciągliwym; dwie drugie nieznaczne brózdy, prawie proste, 

 ciągną się od dołków, położonych za przedniem wygięciem, w tył i nieco na zewnątrz; zani- 

 kają one przed dopieroco wspomnianą brózda poprzeczną. 



Cała niemal tarcza obsiana jest punktami zagłębionymi i dołkami bardzo nierównej 

 wielkości (w fig. 1. w przybliżeniu tylko zaznaczonymi); nieco poza połową jej długości leżą 



