— 48 — 



dwa największe z tych dołków, płytkie, z brzegiem nieco wzniesionym, okrągłe, o średnicy 

 = ±008 mm., od siebie o 016 mm. oddalone, na dnie opatrzone gęsto drobnymi zagłębio- 

 nymi punktami: mniejsze punkty rozłożone są niesymetrycznie; najmniejsze są w przednich 

 bocznych częściach tarczy i w części środkowej umieszczone na bardzo nizkich, maleńkich 

 wzgórkach; na pozostałych częściach tarczy niema takich wzgórków. 



Barwa tarczy grzbietnej niedobrze zachowana; brzegi boczne (po części odgraniczone 

 wyżej wspomnianemi brózdami) są od przodu aż prawie po połowę długości barwy brudno- 

 żółtawej, dalej ku tyłowi, aż po szereg tylnych łat, zajęte trzema plamami naprzemianległemi, 

 czarnobrunatnemi i brudno-żółtawą; dwie przednie z tych plam (pierwsza ciemna i następna 

 żółtawa) razem wzięte równają się co do długości mniej więcej plamie trzeciej; łaty brzeżne 

 tylne są czarno-brunatne, wcięcia pomiędzy niemi żółtawe. Zresztą cała niemal tarcza jest 

 szaro-brunatna i brunatno-czarna; te dwie barwy, niewyraźnie rozgraniczone, tworzą w śre- 

 dnich i tylnych częściach tarczy rysunek podobny jak na okazie gatunku: Haemaphysalis mar- 

 morata (= Dermacentor reticulatus), przez prof. A. Berłesego przedstawionym w dziele: 

 »Acari, Myriopoda et Scorpiones hucusąue in Italia reperta« (zesz. 47, tab. 4); przednia środ- 

 kowa część tarczy jest jednak odmiennie ubarwiona: część ta, mniej więcej pięcioboczna, nie 

 jest jaśniejsza od części poza nią leżących, brunatno-czarna, z tyłu brunatno-szara; barwa 

 czarna tworzy plamę rozszerzoną ku tyłowi i w tyle niewyraźnie rozdzieloną na trzy krótkie, 

 szerokie, nieco rozbieżne gałęzie. 



Dolna strona kadłuba pokryta jest przeważnie oskórkiem zmiętym w drobne, nieregu- 

 larne fałdy (za życia okazu więc niewątpliwie podatnym); twarde są tylko: biodra nóg, dwie 

 klapy obejmujące szparowaty, podłużny otwór odchoclowy, otaczający je wazki, kolisty pierścień 

 (o średnicy =±013 mm.), płytki z przetchlinkami i szereg jedenastu płytek, tworzący tylny 

 brzeg brzusznej strony ciała, a odpowiadający podobnemu szeregowi łat grzbietowych. Płytki 

 przetchlinkowe są kształtu nieco nieregularnie jajowatego, z tyłu szersze, z brzegiem w części 

 tylnej zewnętrznej w jednej płytce (prawej) całkiem zaokrąglonym, w drugiej załamanym 

 w kąt nieco rozwarty o wierzchołku zaokrąglonym (nie wydłużonym na zewnątrz jak u niektó- 

 rych pokrewnych gatunków), 0'52 mm. długie, 0'40 mm. szerokie, lekko wklęsłe, z wązkim 

 rogowym brzegiem, wzdłuż niego opatrzone wieńcem malutkich zagłębionych punktów, z wy- 

 jątkiem tego brzegu i środkowej podłużnej stwardniałej części gęsto i bardzo drobno dziurko- 

 wane; każda dziurka położona w malutkiej, białawej, okrągłej plamce; średnice plamek o wiele 

 większe niż przestwory pomiędzy niemi. 



Biodra pierwszej pary nóg, długości 0'68 mm., szerokości 0'36 mm., podzielone są na- 

 cięciem na zewnętrznym brzegu i brózdą na dwie nierówne części; z tych tylna, długości 

 0'52 mm., rozcięta jest od tyłu przynajmniej do połowy długości na dwa podłużne zęby, 

 w tył i nieco na wewnątrz skierowane, równo długie, zewnętrzny od wewnętrznego węższy. 

 Następne biodra mają kolejno w przybliżeniu: 0'49, - 55 i 102 mm. długości, a 035, 045 

 i 058 mm. szerokości; wszystkie one uzbrojone są na tylnym brzegu, blizko kąta zewnętrz- 

 nego podłużnym, trójkątnym, tępym, spłaszczonym zębem, w tyl skierowanym, długości 043 

 do 048 mm. i opatrzone zagłębionymi punktami większymi i mniejszymi; z większych punktów 

 wyrastają krótkie, dość grube, w tył skierowane, przyciśnięte włosy; rzeźba ta najwyraźniejsza 

 na biodrach 4-ej pary. Nogi grube; krętarze 3-ej i 4-ej pary po dolnej zewnętrznej stronie 

 ± 0-6 i 0-73 mm. długie, uda 0-65 i - 82, piszczele 061 i 073, członki piętowe (protarsus) 



