— 49 — 



057 i 061, członków stopowych części nasadowe - 22 i 024 mm. długie (części ich koń- 

 cowe, niezupełne, długości 032 i 035) — wszystkie członki, od ud począwszy, mierzone po 

 zewnętrznej stronie; szerokość tych członków, widzianych z dołu: 040 i 040, 040 i 0'37, 

 035 i 0'34, 0'21 i 0'21. Uda 4-ej pary wzdłuż dolnego brzegu opatrzone szeregiem trzech 

 podłużnych, tępych zębów kolejno — ku końcowi członka — coraz większych; na dolnej 

 stronie piszczeli tychże nóg trzy podobne, niniejsze, pomiędzy sobą mniej więcej równe zęby 

 i trzy jeszcze mniejsze na dolnej stronie członka piętowego; może być, że ząbki podobne 

 znajdują się także na członku stopowym, ale ich tutaj na okazie nieco zanieczyszczonym nie 

 można było dostrzedz. 



W morfologicznych szczegółach nie widać różnic pomiędzy kleszczem staruńskim a ga- 

 tunkiem Dermacentor reticulatus (F.) (znanym mi niestety tylko z opisów). Pewne różnice 

 mogłyby istnieć w barwie przedniej części tarczy grzbietnej; dokładnego opisu barwy dziś 

 żyjącej formy niema jednak w dostępnej mi literaturze (prawdopodobnie niema go wcale). 

 Prof. A. Berlesego rysunek (i opis) wykonany został na podstawie jednego tylko okazu; różni 

 się on dość znacznie od rysunku we wspomnianej wyżej pracy N. Banksa, a powodów różnic 

 nie należy, według wszelkiego prawdopodobieństwa, szukać w niedokładnem wykonaniu tych 

 figur, lecz w tern, że gatunek ten jest w istocie wielce zmienny co do barwy, jak to zaznacza 

 wyraźnie prof. Neumann w swej »Rewizyi«. W rysunku prof. Berlesego przednia część tarczy 

 jest jasno ubarwiona, z wyjątkiem dwóch krótkich, szerokich, brunatnych smug, przebiegają- 

 cych w brzeżnych partyach tarczy przez okolicę oczu ukośnie na zewnątrz i ku przodowi. 

 W rysunku N. Banksa tych smug niema, natomiast ciągną się wzdłuż wyżej wspomnianych, 

 bardzo słabych, podłużnych brózd przednich ważkie ciemne smugi, a blizko tylnego brzegu 

 przestrzeni, ograniczonej poprzeczną wygiętą brózdą, leżą trzy ciemne plamy, jedna pomiędzy 

 dopieroco wspomnianemi smugami, a dwie na zewnątrz od nich. Wobec takiej zmienności 

 i ze względu na to, że barwa okazu staruńskiego nie jest dobrze zachowana, sądzę, że ten 

 okaz można bez zastrzeżeń zaliczyć do obecnie żyjącego gatunku: Dermacentor reticu- 

 latus (Fabr.). 



WYKOPALISKA STARUŃSKIE 



