C) Utwór dyluwialny w dolinie Łukawca Wielkiego i Małego. 



Zapiski umieszczone w sprawozdaniu tak Dra St. Olszewskiego (1. c), jak Dra R. Zu- 

 bera (1. a), odnoszące się do utworu dyluwialnego, rozwiniętego nad Łukawcem Wielkim 

 w pdzd części Staruni na Ropyszczu, tudzież spostrzeżenia Dra W. Rogali 1 ), zebrane nad Łu- 

 kawcem Małym pod Hwozdem, wyjaśniają dostatecznie występowanie tego utworu na tym 

 obszarze. Przytaczamy tu cały ustęp z odnośnego, bardzo wyczerpującego sprawozdania 

 Dra St. Olszewskiego, który jako były kierownik jednej z kopalń Staruńskich na Ropyszczu, 

 pierwszy miał sposobność dokładniejszego zbadania tutejszego dyluwium. 



»Pod lichą glebą występuje w całej tej dolinie, jak i na wzgórzu »Pasowisko« zwa- 

 nem, żółta glina dyluwialna. Glina ta zwykle wolna od domieszki piasku, posiada szczególnie 

 własność nieprzepuszczalna wody, a przez robotników zwana »żyławą«, do obijania szybów 

 z dobrym skutkiem bywa używana. Jej miąższość jest rozmaitą; nie przechodzi jednak 4 m. 

 Tuż pod nią występuje luźny, drobno-ziarnisty piasek, bardzo niebezpieczny przy kopaniu 

 szybu, lub też gruby żwir, składający się z ułamków skał piaskowca karpackiego, a w bliz- 

 kości góry Bzowacz i jej dalszego ciągu z ułamków warstwy zlepieńcowej a mianowicie z brył 

 kwarcowych, wapiennych i chlorytowych (zlepieniec słobudzki). Jest on zwykle nawodniony, 

 rzadziej suchy, a wtedy znacznie twardszy i ubity. Miąższość żwiru jest rozmaita; czasem 

 wcale go brak, a wtedy glina dyluwialna leży bezpośrednio na niebieskim ile; zazwyczaj atoli 

 dochodzi grubość jego 4 — 5 m. Obok żwiru kamiennego i luźnego piasku wchodzi w skład 

 tego utworu ił brudnoszary, który osobliwie w zachodniej części Ropyszcza miesza się ze żwi- 

 rem kamiennym lub też go kilka razy na cieńsze warstwy przedziela. Domieszka tego iłu 

 sprawia, iż żwir w tym razie wolny jest od wody lub też takową w małej ilości prowadzi «. 

 (Zuber-Olszewski 1. c. str. 370). 



» Między gliną a żwirem dyluwialnym znajdują się licznie nagromadzone duże kłody 

 połamanego, zbutwiałego, na lignit jeszcze niezamienionego drzewa, jak również szyszki drzew 



*) Dr. W. Rogala. Przyczynek do znajomości dyluwialny eh utworów Galicyi. » Kosmos «, XXXII. 

 Lwów, 1907, str. 350—358. 



WYKOPALISKA STAHUNSKIE 



