B) Stosunki geologiczne kopalni Staruńskiej na Ropyszczu l ). 



Środkowa część doliny Łukawca Wielkiego, zwana »Ropyszczem«, rozciąga się po 

 lewym brzegu Łukawca bądź jeszcze w granicach wsi Staruni, bądź już w północno-wscho- 

 dniej części sąsiedniego Molotkowa. Na podstawie szczegółowych badań, dokonanych przed 

 laty przez Dra St. Olszewskiego, jakoteż swych własnych na Ropyszczu, skreśla Dr. R. Zu- 

 ber następujący obraz ogólny tutejszych stosunków geologicznych: 



»Ropyszcze pokrywają grube pokłady dyluwialne, złożone ze żwirów, piasków, gliny 

 żółtej i sinej. W pokładach tych występują w kilku miejscach znaczne nagromadzenia 

 kłód, pni i szyszek drzew szpilkowych, po części zwęglonych i naftą prze- 

 siąkły eh. W niektórych szybach trafiono na te utwory w głębokości 30 — 40 m« (1. c. str. 92). 



»0 warstwach starszych na Ropyszczu dają wyobrażenie tylko hałdy szybów. W części 

 wschodniej występują przeważnie kruche piaskowce szare i zielonawe z gipsem, przesiąknięte 

 naftą. W części zachodniej zaś przeważają iły szare z gipsem i solą, będące głównem zło- 

 żyskiem wosku ziemnego. Wśród iłów tych obok wtrąceń piaskowcowych, marglowych i in- 

 nych odmian, na uwagę zasługują t. zw. » kamienie woskowe «. Są to jasne, bardzo zbite wa- 

 pienie, występujące bądźto w luźnych bryłach, bądź nawet tworzące popękane i przerywane 

 warstwy. Utwory takie widzieliśmy już pod Delatynem... W północno-zachodniej części Ro- 

 pyszcza występuje czerwony łupek z żyłkami gipsu, będący wypiętrzeniem spągowej części 

 iłu solnego «. 



» Warstwy przebite i odkryte kopalnią należy zaliczyć do utworu właściwego iłu 

 solnego, który w tych stronach występuje stratygraficznie nad kompleksem czerwonych 

 łupków, a miejscami tworzy transgresye nad starszymi utworami. Warstwy te obejmują 

 liczne lokalne pęknięcia, przesunięcia i załamania; wogóle jednak przeważa upad ku zd; pa- 

 nuje kierunek h. 10, m. 40, w części północnej Ropyszcza miejscami h. 11 — 12« (1. c. str. 93). 



» Wystąpienie czerwonych iłów w części północno-zachodniej zdaje się odpowiadać lo- 

 kalnemu siodłowatemu wypiętrzeniu tych utworów spągowych właściwego iłu solnego. Wogóle 



x ) Rozdział ten i następny jest wyciągiem skróconym z badań dokonanych przez Dra R. Zubera 

 (ob. wyż. uw. 1) i 2) na str. 11) i Dra W. Rogali. 



