— 4 — 



miestnictwa we Lwowie i do Starostwa Górniczego w Stanisławowie. Władze te poleciły na- 

 tychmiast zastanowić dalsze pogłębianie odnośnego szybu aż do przybycia komisyi naukowej, 

 wydelegowanej do rozpatrzenia owego wykopaliska a zarazem do dalszego zarządzenia naka- 

 zały zatrzymać je w kraju. W tej tak ważnej sprawie dla naszej nauki największą oddał 

 przysługę krajowi ówczesny namiestnik ś. p. Andrzej hr. Potocki, który w tej chwili po otrzy- 

 maniu sprawozdania urzędowego ze strony starosty Bohorodczańskiego, zawiadomił Zarząd 

 Muzeum im. Dzieduszyckich o tem niezwykłem znalezisku. 



Dla naocznego przekonania się o istocie rzeczy na miejscu, pierwsza Akademia Umie- 

 jętności w Krakowie wysłała już d. 15 października z łona Komisyi Fizyograhcznej Dra K. Wój- 

 cika, który po sprawdzeniu ważności tego wykopaliska, dnia następnego wrócił do Krakowa. 

 Wydelegowani ze Lwowa: Dr. J. Siemiradzki, ze strony Konserwatorów zabytków archeologi- 

 cznych, Dr. T. Wiśniowski, ze strony Akademii Umiejętności w Krakowie i Dr. M. Łomnicki, 



kustosz Muzeum im. Dzieduszy- 

 ckich wraz z komisarzem Staro- 

 stwa Bohorodczańskiego St. Illa- 

 siewiczem x ), udali się d. 1 8 paź- 

 dziernika na miejsce i również 

 stwierdzili ogromną dla nauki do- 

 niosłość owego wykopaliska, je- 

 dynego dotychczas w tym szcze- 

 gólnym stanie zachowania okazu 

 gruboskórca dyluwialnego. 



Wszystko, cokolwiek dotąd 

 ze szczątków mamuta znalazło 

 się w szybie, na polecenie Ko- 

 misyi , poparte zarządzeniem 

 c. k. Starostwa Bohorodczań- 

 skiego, złożono w osobnym bu- 

 dynku i oddano pod straż, wy- 

 znaczoną z posterunku żanclarmeryi w Sołotwinie do czuwania ścisłego nad tem całem wy- 

 kopaliskiem. 



Obaj członkowie Komisyi, Dr. J. Siemiradzki i Dr. T. Wiśniowski, tego samego dnia 

 jeszcze odjechali, a na miejscu dla dalszych poszukiwań pozostał tylko kustosz Muzeum 

 im. Dzieduszyckich. Następnego dnia przybył Dr. Paweł hr. Dzieduszycki, a w kilka dni póź- 

 niej Dr. M. Baciborski, ostatni w celu rozpoznania materyału roślinnego, zawartego w iłach, 

 w których wykryto mamuta. 



Zastanowione od dni kilkunastu pogłębianie szybu podjęto d. 20 października na nowo 

 i odtąd uważano starannie na pozostałe jeszcze inne szczątki mamuta, których atoli mało co 

 już znajdywano (pomiędzy 125 — 176 m głęb.). Głównie natomiast zwrócono uwagę na iły 

 ropne wyrzucone ze szybu, w których wykryto bardzo obfitą i wybornie zachowaną, równo- 



SZCZATKI MAMUTA PO WYDOBYCIU ZE SZYBU. 



*) P. St. Illasiewicz jeszcze przed przybyciem komisyi wykonał pierwszy zdjęcia fotograficzne tego 

 wykopaliska, reprodukowane po krajowych i zagranicznych pismach illustrowanych. 



