Idąc za przewodnią myślą założyciela Muzeum, ś. p. Włodzimierza hr. Dziedu- 

 szyckiego, badania fizyograficznego kraju i rozpowszechniania jak najszerszego zdobytych 

 w tym kierunku wiadomości, wydaje Muzeum im. Dzieduszyckich, jako tom XV. swoich wy- 

 dawnictw, rezultaty badań nad dyluwialną fauną i florą, których nadzwyczaj dobrze zacho- 

 wane okazy wydobyto w jesieni 1907. r. przy odbudowie szybu w kopalni wosku ziemnego 

 w Staruni, u podnóża Karpat, w powiecie stanisławowskim. 



Ważną kwestyą dla nauki polskiej stanowiło zatrzymanie i opracowanie tego cennego 

 materyału w kraju, a materyał ten równocześnie przedstawiał się jako nabytek wielkiej wagi 

 dla rozwoju tej instytucyi przyrodniczej, którejby przypadł w udziale. Instytucya zupełnie pry- 

 watna, jaką jest Muzeum im. Dzieduszyckich, ograniczona przeto tak co do środków mate- 

 ryalnycb jak i co do wpływów, może w podobnych wypadkach odpowiedzieć w szerszej "mie- 

 rze swemu zadaniu tylko o tyle, o ile znajdzie prawdziwe zrozumienie swoich celów i ich 

 ważności w społeczeństwie, a szczególnie u ludzi na wybitnych stanowiskach stojących 

 i kierujących tern społeczeństwem. Takiego człowieka znalazło Muzeum w osobie ś. p. An- 

 drzeja hr. Potockiego, ówczesnego namiestnika Galicyi. Dowiedziawszy się o wykopali- 

 skach w Staruni, użył on wszystkich przysługujących mu środków, z jednej strony dla za- 

 pobieżenia wywiezieniu tych wykopalisk za granicę, z drugiej zaś dla zachowania ich o ile 

 możności przed zniszczeniem. Nie przypisuję sobie prawa wyrażania wdzięczności jego pamięci 

 za tę działalność, przedsięwziętą w interesie nauki polskiej, ale za co winno Muzeum im. Dzie- 

 duszyckich pamięci tej głęboką wdzięczność, którą tu wyrazić pragnę, to za to zaufanie, które 

 ś. p. Andrzej hr. Potocki tej instytucyi okazał. 



Natychmiast po otrzymaniu wiadomości o wykopaniu mamuta w Staruni, zawezwał 

 on kustosza Muzeum do siebie, a zawiadomiwszy go o tym fakcie, zalecił mu jak najszybszy 

 wyjazd na miejsce, przyrzekając poprzeć Muzeum w ciążeniu do nabycia znalezionych szcząt- 

 ków. I zawsze następnie w całej tej sprawie spotykało się Muzeum ze stałą jego życzliwością, 

 a ja osobiście skorzystałem z niejednej rady i wskazówki, których mi podczas moich bytności 

 u niego chętnie udzielał, za co też pamięci jego głęboką i szczerą wdzięczność zachowuję. 



Chociaż nie tu miejsce pisać o zasługach ś. p. Andrzeja hr. Potockiego, pragnąłem 

 na początku tego dzieła, do którego powstania tak znacznie się przyczynił, wyrazić hołd jego 

 pamięci i zwrócić uwagę na kierunek może mniej znany ogółowi jego działalności dla kraju. 



