— 62 — 



szczonem świetle występują znamienne prążki poprzeczne (brózdki) na pokrywach jako 



linie czarne na tle jasno-brunatnem. 



Dtug. pokr.: 12 — -14-5 mm.; szer. pokr. (jedn.): 45 — 5 mm. 



Europa środkowa i północna aż do Syberyi; u nas zwyczajny. (J. Ł.). 



59. Hydaticus seminiger Deg. 



Lewa pokrywa 6 z niewyraźnie odciętą od tła ciemno-brunatnego smugą przyboczną 

 jasno-śniadą. Rzeźba jak u H. transoersalis Pont. również z dwoma szeregami wię- 

 kszych kropek nieregularnie ułożonych. W połowie nasadowej występują kreskowate 

 brózdki zrzadka rozrzucone (Q). 

 Dług. pokr. 11 mm.; szer. pokr. (jedn.) : 4 mm. 

 Europa środkowa i północna; u nas nie rzadki. (J. Ł.). 



60. Hydaticus transoersalis Pont. 



Z dwu okazów zachowały się tylko dwie pokrywy, samca i samicy. 

 Pokrywa <5, stosunkowo lepiej zachowana niż Q, posiada bardzo wyraźną smugę przy- 

 boczną, jasno-śniadą i wyraźniejsze kropki większe w dwu szeregach. Przynasadowa 

 jednak przepaska jest zredukowana do plamki poprzecznej, mocno przykróconej, bliżej 

 brzegu bocznego położonej (aberacya nakreślenia). 



Pokrywa Q ma wyraźną przepaskę przynasadowa, zupełnie rozwiniętą, żółtawo śniadą 

 i takiejże barwy smugę przyboczną (rąbek pokrywy). Kropkowanie (widoczne pod lupą) 

 dwojakie: bardzo gęste drobniejsze i silniejsze grubsze ale rzadsze, nadto 2 szeregi kropek 

 jeszcze większych, nieregularnie ułożonych (3-ci szereg nierozpoznalny). W miejscu, 

 gdzie przewija się przepaska poprzeczna, pokrywa skutkiem zgniecenia jest zdeformo- 

 wana. Na Y 3 części pokrywy od nasady występują aż do brzegu bocznego nieregu- 

 larnie rozrzucone kreskowate brózdki (oar. hieroglyphicus mihi). 

 Dług. pokr.: 10 — 11 mm.; szer. pokr. (jedn.): 4 mm. 

 Europa północna i środkowa; u nas nie rzadki. (J. Ł.). 



61. Graphoderes sonatus Hoppe cf.. 



Zachowało się kilka pokryw, przynależnych do różnych okazów. W braku innych zna- 

 mion, wyróżniających pokrywy poszczególnych gatunków, bardzo do siebie zbliżonych 

 jedynie jeszcze można się oprzeć na uplamkowaniu pokryw. Wyjąwszy ich brzegi 

 boczne jasno-brunatne, całe ich tło jest ciemno-brunatne, gęsto jasno-śniado cętkowane. 

 Cętki te są albo mniejsze, a wtedy tło ciemne przeważa (Gr. cinereus, austriacus), 

 albo są większe, a wtedy ciemno-brunatno obrębione (ciemno-brunatna barwa tworzy 

 nakreślenia meandryczne na tle jasno-brunatnem). Na pokrywach staruńskich właśnie 

 drugi stosunek nakreślenia ma miejsce, w czem owe pokrywy zbliżają się najwięcej 

 do Gr. zonattis Hoppe. 



Dług. pokr.: 11 mm.; szer. pokr. (jedn.): 4 mm. 



Gr. sonatus Hoppe jest u nas po wodach stojących w ogólności rzadki, znany 

 dotychczas z niektórych tylko okolic. (M. Ł.). 



62. Acilius snlcatns L. 



Pomiędzy licznymi szczątkami, złożonymi głównie z pokryw luźnych, znalazło się w ca- 

 łości kilka okazów. Kształt, wielkość i rzeźba pokryw zupełnie takie same jak u ży- 

 jącej formy. 



