— 80 — 



formy. Bliżej brzegów bocznych tu i owdzie zachowały się jeszcze szmaragdowo-zie- 

 lone łuseczki. 

 Szer. pokr.: 17 5 mm. 



W lasach liściastych i po zaroślach wszędzie na równinach i podgórzu bardzo pospo- 

 lity ryjkowiec. (M. Ł.). 



157. Polydrosus cermnus L. 



Trzy pokrywy przynależne do różnych okazów, okryte miejscami łuseczkami owalnemi, 



barwy perłowej lub szarej. 



Dług. pokr.: 5'5 — 6 mm; szer. pokr.: 2 — 25 mm. 



Zwyczajny w lasach liściastych tak na równinach jak na podgórzu. (M. Ł.). 



158. Euso mus acuminatus Boh. 



Obie pokrywy jednego okazu, bardzo dobrze zachowane ze znamiennym dla tego ga- 

 tunku na samej ich kończynie wyrostkiem ząbkowym, zadartym ku górze. 

 Dług. pokr.: 4 mm; szer. pokr. 2 - 5 mm. 



Wschodnio-europejska forma, dotychczas u nas niewykryta. Okaz do porównania po- 

 chodzący z Sarepty otrzymałem od ś. p. L. Ganglbauera, dyr. Muzeum Narodowego 

 w Wiedniu, który przesłane mu pokrywy uznał za przynależne do tego gatunku. 



159. Liophloeus obseguiosus Schh. cf. 



Jeden okaz prawie cały. złożony z głowy, tułowiu wraz z pokrywami i odwłokiem; 



z dwu innych okazów zachowały się tylko pokrywy. Z 3 par odnóży utrzymała się 



tylko para przednia bez stóp a z 2-giej i 3-ciej pary tylko prawe; stopa odnóża 3-ciej 



pary jest wyraźnie 4-członkowa. Z rożków utrzymał się tylko trzonek lewy. Łuski są 



widoczne na brzegu zewnętrznym i przy końcu pokryw. 



Dług. pokr.: 675 — 7. mm; szer. pokr. (obu): 6 mm. 



Gatunki tego rodzaju żyją w cienistych zaroślach na nizkich ziołach (M. Ł). 



160. Barynotus obscurus F. 



Obie pokrywy wraz z śród- zatułowiem i odwłokiem; na pokrywach zachowały się 



miejscami liczniej nagromadzone łuski, szczególnie na tylnej ich części. 



Dług. pokr.: 65 — 6"75 mm; szer. pokr.: 4'25 mm. 



Po suchych trawnikach kamienistych na równinach i podgórzu pospolity. (M. Ł.). 



161. Stephanocleonus ferrugineus Fisch. var. starunicus mihi. 



Jedyny okaz, zachowany prawie w całości, zbliża się najwięcej do St. ferrugineus 

 Fisch., znanego z Syberyi wschodniej. Mimo to przy bliższem porównaniu z okazem 

 syberyjskim, nadesłanym mi przez Dra H. Lgockiego z Kijowa, ujawniły się następu- 

 jące, chociaż nieznaczne, może tylko indywidualne różnice w rzeźbie tak głowy jak 

 pokryw, tułowia i odwłoka: 



1) Czoło żyjącej formy posiada głębsze dołki brózdkowate, nieregularnie rozrzucone 

 aż po ciemię; 



2) przed rozwidleniem wręgi środkowej na ryjku brak wypuklenia guzowatego; 



3) po obu bokach ryjka obok większych dołków znajdują się mniejsze, kropkowate, 

 międzyległe, gdy tymczasem górna boczna część ryjka (okazu staruńskiego) jest głę- 

 boko i gęsto pomarszczona; 



