— 99 — 



Powierzchnia tylna łuku górnego, również nieco wypukła, z boku w nasadzie nieco 

 wklęsła, w całej swej długości na 47 mm szeroka, przechodzi nieznacznie w górną po- 

 wierzchnię diapofyz. Powierzchnia łuku górnego, do przewodu rdzeniowego zwrócona, jest gładka, 

 płaska, jak gdyby nieregularnie pognieciona i okazuje w samym środku walcowato od przodu 

 ku tyłowi biegnące zgrubienie. 



Przewód skośny (canalis obliąuus). Kształt ujścia zewnętrznego przewodu jest pra- 

 wie eliptyczny. Przekrój tegoż ma 20 mm długości i 15 mm szerokości. Do boku i przodu 

 przewód skośny przedłuża się w brózdę na 25 mm szeroką i 40 mm długą, dochodzącą do 

 otworu poprzecznego (for amen transnersum) i tam stromo uciętą. Ujście wewnętrzne 

 przewodu znajduje się z boku, przy nasadzie łuku w przewodzie rdzeniowym, tuż obok we- 

 wnętrznej górnej granicy powierzchni stawowej dla kłykcia (condylus). Kształt jego jest mniej 

 więcej półksiężycowaty, płaską stroną ku górze i zewnątrz zwrócony. Długość przekroju ujścia 

 wynosi 20, szerokość 15 mm. Długość samego przewodu wewnątrz wynosi około 45 mm. 

 Wyrostki poprzeczne (diapophysae), mają w przybliżeniu kształt trójkątów równo- 

 ramiennych, których wysokość od brzegu zewnętrznego powierzchni stawowej dla condyli wy- 

 nosi 80 — 95 mm i tyleż od podstawy otworu poprzecznego (foramen transversum), 

 Długość podstawy tego trójkąta (między ujściem zewnętrznem przewodu skośnego (ca- 

 nalis obliąuus), a końcem zgrubienia na ramieniu dolnem) wynosi 115 mm. Ramię górne 

 diapofyzy od góry jest prawie gładkie i płaskie. W nasadzie jego biegnie lekkie wgłębienie 

 od przodu i wewnątrz do tyłu i zewnątrz, gdzie spada z incisura intewertebralis. Od 

 przodu jest ono odgraniczone brózdą, będącą przedłużeniem przewodu skośnego (ca- 

 nalis obliąuus). Ramię dolne mniej wypukłe i więcej chropawe, przechodzi ku przodowi 

 zwolna w płytką brózdę, otaczającą od dołu i zewnątrz powierzchnię stawową dla kłykcia 

 potylicznego (condylus), ku tyłowi zaś przechodzi nagle i dosyć stromo w brózdę po- 

 dobną, otaczającą od dołu powierzchnię stawową dla kręgu zwrotnego (epistropheus). 

 Obydwa ramiona, łącząc się ze sobą, tworzą otwór poprzeczny (foramen transversum) 

 i kończą się rodzajem główki, wyciągniętej ku przodowi na 27 mm ponad poziomem przedniej 

 powierzchni kręgu. Szczyt główki, o powierzchni nierównej, jest 47 mm wysoki (w wymiarze 

 strzałkowym) i 36 mm szeroki (w wymiarze poziomym). Po stronie tylnej główka wznosi 

 się zaledwie na 10 mm nad powierzchnię tylną kręgosłupa, a długość główki w osi kręgo- 

 słupa wynosi 110 mm. 



Otwór poprzeczny (foramen transverstim) ma kształt elipsy, osią dłuższą skie- 

 rowanej ku górze i wewnątrz. Długość jego przekroju wynosi 28 mm, szerokość 22 mm. 

 Przewód sam biegnie nieco skośnie od przodu i zewnątrz do tyłu i wewnątrz, a długość jego 

 wynosi 55 mm. 



Łuki dolne mają kształt pryzmatu trójściennego, zwróconego krawędzią do góry 

 i w poprzek. Powierzchnia ich dolna czyli zewnętrzna zlekka wypukła, podnosi się od przodu 

 ku tyłowi. W pośrodku jej od tyłu wznosi się guzek przedni (tuberculum anticum), 

 20 mm wysoki (ponad powierzchnię łuku), a 40 mm szeroki, oddzielony od góry, od po- 

 wierzchni stawowej dla kręgu zwrotnego (epistropheus) rowkiem 6 mm szerokim, 5 mm 

 głębokim i 50 mm długim. Szerokość łuku (w osi kręgosłupa) wynosi 70 mm. Od strony ka- 

 nału dla wyrostka zębowego kręgu zwrotnego, łuki dolne tworzą poprzeczny grzebień, ogra- 

 niczony dwiema powierzchniami, przednią i tylną. Przednia powierzchnia wypukła, położona 



