— 14S — 



Ściana zewnętrzna kości księżycowej ma kształt poziomo ułożonej litery X. Kra- 

 wędź górna tej ściany na 95 mm długa, w początku łukowato (wklęsłością do góry) wygięta, 

 ku przodowi podnosi się ku górze a następnie w odległości 30 mm od krawędzi przedniej 

 ściany znowu lekko się obniża. Krawędź przednia zewnętrznej ściany 77 mm długa, lekko wy- 

 puklona, posiada dwa kątowate wgięcia w l / s górnej i 1 / 3 dolnej swej długości. Krawędź tylna 

 65 mm długa, silnie w swej części dolnej wypuklona, ma w swej części górnej wgłębie- 

 nie na granicy między V s górną i średnią. Krawędź dolna 120 mm długa, w okolicy l / 3 tyl- 

 nej swej długości silnie łukowato wgięta (wklęsłością ku dołowi), w 1 / a przedniej lekko się 

 wypukła, a następnie biegnie poziomo. W przedniej górnej części tej ściany znajduje się po- 

 wierzchnia stawowa nieregularnie kolistego kształtu, 50 mm w przednio-tylnym wymiarze 

 długa, składająca się z dwu powierzchni, górnej, 40 mm wysokiej, dla połączenia z os ulnare 

 i dolnej, odchodzącej pod kątem prostym od pierwszej ku wewnątrz, 15 mm wysokiej, do po- 

 łączenia z os ulnare. Przy przedniej części krawędzi dolnej ściany znajduje się druga po- 

 wierzchnia stawowa, wydłużona, półeliptycznego kształtu, dotykająca końcem swym krawę- 

 dzi przedniej, 52 mm długa i 20 mm szeroka, służąca również do połączenia z os ulnare. 

 Powierzchnię tę stawową oddziela od powierzchni górnej rowek na 15 mm szeroki, który 

 biegnąc do tyłu i góry, otacza również i po stronie tylnej górną powierzchnię stawową. Część 

 dolno -tylna ściany jest zaokrąglona i oddzielona rowkiem od górnej krawędzi przedniej po- 

 łowy ściany. Największa szerokość ściany zewnętrznej wynosi 120 mm, wysokość w pośrodku 

 50 mm. 



Ściana górna kości księżycowej ma kształt trapezoidu, dłuższą podstawą skierowa- 

 nego ku przodowi. Przednia jej krawędź 115 mm długa, wypukła lekko łukowato ku górze; 

 krawędź zewnętrzna 70 mm długa, prawie prostolinijna; krawędź tylna 47 mm długa, biegnie 

 skośnie ku przodowi i zewnątrz. Krawędź wewnętrzna, 93 mm długa, ma w połowie długości 

 silne wgłębienie. Sama powierzchnia ściany ma w części przedniej pochylenie ku przodowi, 

 w części zaś tylnej wgłębienie, które biegnie skośnie od przodu i wewnątrz do tyłu i zewnątrz 

 i służy do połączenia z kością promieniową, podczas gdy drobna powierzchnia stawowa, 

 przechodząca na ścianę zewnętrzną kości, służy do połączenia w swej części górnej z kością 

 łokciową. Na granicy obu powierzchni znajduje się grzebieniaste wywyższenie. 



Ściana wewnętrzna kości księżycowej ma kształt nieregularnego romboidu. Krawędź 

 górna ściany prawie prosta; krawędź przednia w górnej części wypuklona, w dolnej wgięta; 

 krawędź przednia w swej części przedniej wypuklona, w części tylnej silnie łukowato wgłę- 

 biona; krawędź tylna w swej l / 3 górnej wklęsła, zresztą ku dołowi wypukła. Przy krawędzi 

 górnej od przodu znajduje się powierzchnia stawowa, silnie ku tyłowi wydłużona i rozsze- 

 rzona, o zaokrąglonym brzegu tylnym, na 75 mm długa, z przodu na 7 mm, z tyłu na 28 mm 

 szeroka. Przy krawędzi dolnej od przodu znajduje się druga powierzchnia stawowa, również 

 wydłużona, dość nieregularna, z przodu na 20 mm, z tyłu na 8 mm szeroka i 60 mm długa. 

 Dolno-tylna część ściany ma główkowatą wypukłość od góry, rowkiem obwiedzioną, o śre- 

 dnicy 55 mm. Między temi powierzchniami ściana ma wgłębienie o dnie nierównem. Te po- 

 wierzchnie stawowe służą do połączenia z os radiale. Kość księżycowa z okazu Staruńskiego 

 nie różni się istotnie od kości opisanych dawniej przez Zaleńskiego. 



