— 157 — 



sulcus .calcaneiis, mniej więcej na 20 ram głęboki, który w swej tylnej części przechodzi 

 w wazką (6 mm szeroką) szczelinę, oddzielającą od siebie tylne końce powierzchni stawo- 

 wych dla kości skokowej; szerokość jego w części przedniej wynosi 68 mm; dno zagłębienia 

 jest nierówne a samo zagłębienie przedłuża się jeszcze ku przodowi i wewnątrz na 30 mm 

 poza naroża powierzchni stawowych. W części przedniej tego przedłużenia znajduje się gładkie 

 półksiężycowate wgłębienie, które dotyka powierzchni stawowej dla kości sześciennej 

 (os ciiboideiim). 



Powierzchnia stawowa dla kości sześciennej posiada kształt nerkowaty, a krawędź jej 

 górna jest lekko łukowato wgłębiona. Długość tej powierzchni wynosi 85 mm, wysokość 40 mm. 

 Powierzchnia sama, płaska, jest prawie prostopadle ustawiona i lekko ku wewnątrz skiero- 

 wana. Najbardziej dolna jej część zagina się lekko ku przodowi, nie dochodzi jednak do sa- 

 mego przedniego brzegu trzonu, lecz ten ostatni wysuwa się jeszcze swym nierównym brze- 

 giem na 20 mm przed płaszczyznę stawową. Po stronie zewnętrznej, trzon kości piętowej 

 od zewnętrznej powierzchni stawowej dla kości skokowej, rozszerza się na kształt wyrostka 

 ku dołowi i zewnątrz a górną równocześnie zewnętrzną jego powierzchnię zajmuje dla kości 

 łydkowej powierzchnia stawowa, kształtu mocno wydłużonego trójkąta. Krawędź jego górna, 

 ścinająca się z łukowatą krawędzią zewnętrznej powierzchni dla kości skokowej, jest 1 10 mm 

 długa; krawędź przednia prostolinijna, wynosi 40 mm, dolna łukowato wypukła 140 mm. Sama 

 powierzchnia, w wymiarze poprzecznym lekko wklęsła, idzie od góry i wewnątrz ku dołowi 

 i zewnątrz. Spód wyrostka poniżej tej powierzchni jest lekko rowkowato wgłębiony i przecho- 

 dzi ku dołowi w płaską ścianę zewnętrzną trzonu. 



Przednia krawędź wewnętrznej powierzchni stawowej dla kości skokowej styka się 

 z powierzchnią stawową dla os centrale. Powierzchnia ta stawowa, półksiężycowatego kształtu, 

 55 mm długa i 28 mm szeroka, łukiem ku dołowi, cięciwą ku górze skierowana, biegnie 

 skośnie od tyłu i góry ku dołowi i przodowi. Najmniejsze oddalenie jej od powierzchni dla 

 kości sześciennej wynosi 15 mm. 



Sam trzon kości piętowej składa się właściwie z dwóch części; z górnej, zajętej przez 

 powierzchnie stawowe i dolnej, która występuje w postaci potężnego romboidalnego guza, osią 

 dłuższą (115 mm) w kierunku od tyłu i wewnątrz do przodu i zewnątrz, osią krótszą (85 mm) 

 mniej więcej poprzecznie ułożonego. Wysokość jego od krawędzi zewnętrznej powierzchni sta- 

 wowej dla k. łydkowej wynosi 100 mm. Na powierzchni dolnej trzonu biegnie poprzecznie 

 na 33 mm szerokie zagłębienie, oddzielające kąt przedni trzonu od reszty powierzchni. Ściana 

 zewnętrzna trzonu, gładka, spada stromo ku dołowi poniżej wyrostka dla k. łydkowej. Ściana 

 wewnętrzna poniżej wystającej części powierzchni stawowej dla k. skokowej (talus) ma 

 silne wgłębienie a powierzchnia jej jest nierówna. Wyrostek wewnętrzny trzonu, mający na 

 sobie te powierzchnie stawowe, jest o wiele silniej rozwinięty po stronie zewnętrznej, wyster- 

 czając nad ścianą wewnętrzną trzonu na 50 mm do wewnątrz. 



Do tyłu wydłuża się k. piętowa w potężny wyrostek piętowy na 100 mm 

 długi i 90 mm szeroki, rozszerzający się do tyłu w rodzaj główki o szorstkiej powierzchni, 

 wydłużonej ku wewnątrz i tyłowi, gdzie kończy się po stronie wewnętrznej małym guzkiem. 

 Główka ta oddzielona jest od przedniej części trzonu rowkiem poprzecznym, węższym (40 mm) 

 po stronie wewnętrznej, szerszym (90 mm) po stronie zewnętrznej. Granica górna wyrostka 

 piętowego przechodzi lekko pochyło w trzon, a po bokach przechodzi bez widocznej różnicy 



