— 168 — 



mamuta z nosorożcem. W roku 1787 opowiadano Dr. Merckowi, który towarzyszył poruczni- 

 kowi Saryczewowi, że nad rzeką Alaseją, 100 wiorst poniżej Alasejska, z piasczystego brzegu 

 wymyte zostały zwłoki zwierza (w stojącej pozycyi), wielkości słonia, nienaruszone jeszcze i po- 

 kryte skórą, na której znajdowały się jeszcze włosy. 



W r. 1799 Tunguz Szumakow na półwyspie Tamut, blizko ujścia Leny, obaczył w wy- 

 sokim brzegu mamuta ze skórą i siercią. W r. 1803 gdy ziemia silniej roztajała, ciało ma- 

 muta zesunęło się na piaszczysty brzeg. W r. 1804 Szumakow odpiłował siekacze i sprze- 

 dał je za 50 rubli kupcowi Bołtunowowi, który przy tej sposobności wykonał rysunek ciała 

 owego mamuta. 



W roku 1806 Adams, bawiący w Jakucku, dowiedziawszy się o tem wykopalisku, udał 

 się na miejsce, gdzie jednak znalazł już tylko szczątki z tego mamuta. Szkieletowi brakowało 

 jednej przedniej kończyny. Kości były jeszcze zapomocą torebek stawowych i więzadeł spojone. 

 Skóra głowy była zeschnięta a na jednem uchu utrzymał się tylko kosmyk włosów. Ogona 

 i trąby brakowało. Skóra po tej stronie ciała, na której zwierz leżał, miała być jeszcze pokryta 

 długą i gęstą siercią; Adams wziął z niej kawał, który zaledwie 10 ludzi unieść mogło. Po- 

 nieważ jednak skóra była mokra, przeto długie włosy powypadały, a pozostała tylko wełna. 

 Oprócz tego zebrał Adams około jednego puda włosów, z których niektóre miały być na arszyn 

 długie. Szkielet tego mamuta, zakupiony przez cara Aleksandra za 6.000 rubli, znajduje się 

 w zbiorach Akademii Nauk w Petersburgu. 



W r. 1840 entomolog Moczulski dowiedział się, że gdzieś nad Jenisiejem Samojedzi 

 znaleźli mamuta, któremu z pyska jak opowiadali, wisiał język (widocznie trąba) długości ro- 

 cznego rena. Szkielet tego mamuta (którego części miękkie były prawie zupełnie przegniłe), 

 jednak bez tylnych kończyn, został przez kupca Trofimowa dostawiony do Moskwy, gdzie się 

 dotąd znajduje. 



W czwartem dziesięcioleciu zeszłego wieku znaleziono również nad Kołymą ciało ma- 

 muta, który miał mieć od szyi do ogona długą grzywę. Noga z niego dostała się do Irkucka, 

 gdzie widział ją a następnie opisał Leopold v. Schrenck. Koło r. 1860 lub 1862 również nad 

 rzeką Wilują, niedaleko jej ujścia do Leny, miano znaleźć wielkie skórą okryte zwierzę. Po- 

 szukiwali jednak dalszych zaniedbano. 



W r. 1864 niejaki Kaszkarew, handlujący w Tundrze z Juratami, obaczył u jednego 

 z nich, nazwiskiem Nalutaj, kawał skóry mamuta, którą zabrał ze sobą wraz ze sieka- 

 czem ze zwłok mamuta, wykrytych przez siebie w Tundrze. Wieść o tem doszła ostatecznie 

 do Petersburga, skąd dla zbadania rzeczy i ewentualnego przywiezienia pozostałych szczątków 

 wysłano Mag. Fryderyka Schmidta. Ten przybywszy na miejsce stwierdził, że szczątki ma- 

 muta znajdowały się na północnym stoku ważkiego parowu, uchodzącego do jeziora Nelgato, 

 które wraz z większem od siebie jeziorem Jambu, połączonem z niem odnogą, należy 

 do systemu wodnego Gyda. Miejscowość ta leży prawie pod 70°30', niedaleko na zachód od 

 miejsca, gdzie znaleziono mamuta Trofimowa (40 wiorst od Jenisieju, naprzeciw Krestkow- 

 skoje nad jeziorem). Schmidt znalazł tam jeszcze tylko: większą część kości jednej przedniej 

 nogi, łopatkę, dolną szczękę, kawał skóry, mnóstwo włosów, a poniżej na dnie parowu nieco 

 kości z drugiej przedniej nogi. 



W sierpniu 1869 r. została Akademia Petersburska przez bar. Pert. May dla zawia- 

 domioną, że między Indygirką a Alaseją, niedaleko wybrzeża morskiego, miano znaleźć 



