— 194 — 



przez T. Roosevelta do Nowego Yorku. Natomiast okaz typowego samca nosorożca białego 

 znajduje się w Muzeum Historyi Naturalnej w Londynie, który pochodzi z kraju Maschona, 

 darowany przez P. Coryndon w r. 1892. 



Głowa nosorożca ze Staruni przypomina swoją długością bardzo głowę nosorożca bia- 

 łego. Tak np. całkowita, największa długość głowy okazu ze Staruni wynosi 800 mm, pod- 

 czas gdy ta sama długość głowy nieco starszego (jak można wnosić z uzębienia) osobnika bia- 

 łego nosorożca z Wiednia ma 810 mm dł. Stosunek długości czaszki (kostnej, w linii środko- 

 wej!) do największej szerokości jest podobny, bo gdy u staruńskiego wynosi 760 : 340 = 223, 

 to u białego ma 780 : 342 = 2*28. Linia profilu górnej powierzchni głowy spada u nosorożca 

 białego od grzebienia potylicznego ku nasadzie rogu czołowego nie tak stromo jak w okazie 

 ze Staruni i przypomina pod tym względem więcej profil nosorożca Mercka. U nosorożca bia- 

 łego grzebień potyliczny ma pośrodku swej długości na szczycie czaszki silne wycięcie (na 

 30 mm głębokie), które na czaszce nosorożca włochatego jest bardzo nieznaczne. Z tego po- 

 wodu głowa nosorożca białego ma w tem miejscu na zewnątrz dosyć silne zagłębienie, nad 

 którem wydłużone części boczne sterczą w postaci silnych guzów. 



Nasada rogu czołowego ma w okazie nosorożca białego (z Wiednia) kształt romboidu 

 180 mm w wymiarze podłużnym, a 200 mm w wymiarze poprzecznym. Stosunek szerokości 

 do długości jest więc tutaj 200: 180 = 1'11, a zatem jest inny jak na okazie Staruńskim, 

 u którego ten stosunek wynosi 0'82. Róg czołowy jest u nosorożca białego o wiele mniejszy 

 niż nosowy. W okazie Wiedeńskim długość jego (po powierzchni bocznej mierzona) wynosi 

 200 mm. Róg pierwszy posiada nasadę więcej owalną niż u nosorożca włochatego, a po- 

 wierzchnia jego przednia jest spłaszczona. Długość jego w okazie wiedeńskim wynosi 320 mm, 

 przy obwodzie 550 mm. W Muzeum Historyi Naturalnej w Londynie znajduje się róg około 

 800 mm długi. I w tym gatunku postać rogów podlega indywidualnym różnicom tak pod 

 względem kształtu, jak też długości. Na niektórych okazach, np. na głowie, jaka znajdowała 

 się na Wystawie łowieckiej w Wiedniu w r. 1910, a pochodziła z osobnika ubitego w Su- 

 danie w r. 1909, oba rogi przypominały wyglądem rogi nosorożca Staruńskiego. Na bocznej 

 stronie tej głowy występują podobne dwie wyniosłości jak u nosorożca włochatego, t. j. ko- 

 lista oczna i czworoboczna jarzmowa, ta ostatnia 80 mm wysoka i 50 mm szeroka. Guz 

 jarzmowy jest u nosorożca białego równo oddalony od oka i od otworu usznego, podczas 

 gdy u nosorożca włochatego guz ten jest więcej zbliżony do oka. 



Ucho białego nosorożca (w okazie wiedeńskim) jest na 300 mm długie, a 310 mm 

 liczy w obwodzie. Część dolna, zamknięta, kształtu walcowatego, jest na 80 mm długa. Część 

 płaska małżowiny, 240 mm długa a 150 mm szeroka, jest kształtu nieregularnie eliptycznego, 

 ostro zakończona, o szczycie małżowiny na zewnątrz wygiętym. Brzeg ucha jest okryty czar- 

 nym, na 15 mm długim włosem. Na końcu ucha długość włosów dochodzi do 30 mm. Ucho 

 więc nos. białego zdaje się wyglądem swym przypominać więcej ucho nosorożca z nad Jany 

 (Mercka?) niż nos. włochatego. 



Oko pod względem wielkości u nosorożca białego podobne jest do tegoż nosorożca 

 Staruńskiego a długość szpary ocznej wynosi 40 mm. Czy i ustawienie szpary ocznej jest 

 takie jak u nosorożca włochatego, z okazów wypchanych wnosić na pewno nie można. Od- 

 dalenie kąta wewnętrznego oka od tylnego brzegu nozdrzy jest stosunkowo u białego noso- 

 rożca nieco większe, bo wynosi 290 mm, gdy u staruńskiego tylko 245 mm. 



