— 195 — 



Nozdrza na okazach wypchanych mają kształt wydłużonej elipsy, wygiętej nieco ku 

 dołowi i w tęż stronę wypukłością zwróconej. Długość szpary nosowej wynosi 75 mm, a od- 

 dalenie jej dolnego brzegu od wargi górnej 60 mm. 



Pysk nosorożca białego zwłaszcza odmiany »Cottoni« jest szeroki. W okazie Wiedeń- 

 skim długość jego wargi górnej z przodu wynosi 390 mm, gdy u staruńskiego tylko 300 mm, 

 zaś wysokość (aż do nasady rogu) 220 mm. Od przodu pysk nosorożca białego jest nieco 

 inaczej ukształtowany niż u nosorożca włochatego, płaszczyzna jego bowiem biegnie lekko 

 łukowato wypukło (począwszy od nasady rogu nosowego) od tyłu i góry do dołu i przodu, 

 gdy u staruńskiego idzie ona od przodu i góry do dołu i tyłu. Cała powierzchnia przednia 

 pyska, która u okazu Staruńskiego była całkiem (może częściowo w następstwie sprasowa- 

 nia) gładką, odznacza się tu licznymi poprzecznymi fałdami. Warga górna jest równie ucięta 

 i nie ma nawet śladu wyrostka, jaki w innych gatunkach się spotyka. Warga dolna jest 

 o wiele mniejszą niż warga górna i lekko zaokrąglona na swym brzegu. Najwięcej znamienną 

 dla pyska nosorożca białego cechą jest ta, że szpara gębowa ku tyłowi jest bardzo płytko 

 rozcięta tak, że kąt ust leży na linii przechodzącej przez tylny brzeg szpary nosowej i gra- 

 nicę 7 3 przedniej długości podstawy rogu nosowego. Właściwość tę podziela nosorożec biały 

 z nosorożcem z nad Jany (Mercka?) i włochatym, a różni się tem od wszystkich innych 

 dzisiaj żyjących. W gatunku np. Rh. bicomis kąt ust jest już znacznie wysunięty poza 

 tylny brzeg nozdrzy; w gatunku Rh. indicns kąt ust przesuwa się jeszcze dalej ku tyłowi; 

 najdalej zaś wysunięty jest w gatunku Cer. sumatranus, gdzie dochodzi prawie do tylnej 

 części nasady rogu nosowego. Z tego wynika, że z pośród dziś żyjących nosorożców Rh. 

 simus posiada gębę najszerszą, a zarazem najkrócej rozciętą i pod tym względem zbliża się 

 bardzo do wymarłych nosorożców dyluwialnych z naci Jany (Mercka?) i włochatego. 



Szyja. 



Tab. I. Rye. 1. 



Szyja nosorożca Staruńskiego, 250 — 280 mm długa, jest silnie z boków ściśniona. 

 W połowie długości karku znajduje się mała guzowata wyniosłość, nie mająca żadnego 

 związku z wyrostkami ościstymi kręgów. Podobną wyniosłość zauważał też i opisał T. Roose- 

 welt na karku nosorożca białego. 



Z reszty ciała zachowała się tylko skóra prawie z całej strony lewej ciała, mierząc 

 od końca pyska, na 2 - 84 m długa. Powierzchnia jej gładka, nie podzielona na tarcze, po- 

 dobnie jak u nosorożców afrykańskich. Ponad łopatkami w oddaleniu 440 mm od potylicy 

 znajduje się wyniosłość znaczniejsza od szyjnej, stojąca w związku z długimi wyrostkami 

 ościstymi kręgów, a podobna do takiejże nosorożca białego. Odległość szczytu garbu nadłopa- 

 tkowego od nasady kończyny mierzona po powierzchni skóry wynosi 140 m. Odległość 

 szczytu garbu od środka brzucha (po obwodzie) wynosi 142 m. 



Kończyna przednia lewa. 



Tab. I. Ryc. 1. Tab. V. Ryc. 20, 21. Tab. VI. Ryc. 22-25. 



Przednia noga nosorożca Staruńskiego była aż po staw łokciowy ukryta w ciele 

 i od tego miejsca aż po koniec palca środkowego liczyła 820 mm długości. Przedramię po- 



