— 201 — 



ku dołowi. W kierunku do tyłu suttira temporo-parietalis podnosi się ku górze i prze- 

 chodzi w sutura temporo - occipitalis, która, przeszedłszy na tylną powierzchnię czaszki, 

 biegnie wzdłuż krawędzi ku dołowi, poczem prawie pod kątem prostym zawraca się ku we- 

 wnątrz aż do zewnętrznego naroża ossis exooccipitalis, od niego załamuje się pod kątem 

 prostym ku dołowi i wzdłuż zewnętrznej strony tej ostatniej idzie ku dołowi i zewnątrz. Kości 

 skroniowe nosorożca Staruńskiego nie wykazują jakichś wybitniejszych różnic w porównaniu 

 z kośćmi skr. czaszek badanych przez Brandta. 



Różnica, zachodząca w budowie kości skroniowych pomiędzy nosorożcem Staruńskpi 

 a dziś żyjącymi, uwydatnia się między innemi w postaci processtts postglenoidalis. U noso- 

 rożca Staruńskiego ma ten wyrostek kształt trójkątnej piramidy, płaską ścianą ku przodowi 

 skierowanej i wierzchołkiem ku przodowi nachylonej, wskutek czego przednia jego krawędź 

 jest łukowato wklęsła, tylna łukowato wypukła. Processtts postglenoidalis nos. czarnego 

 (At. bicornis) jest silniej rozwinięty, szerszy, więcej płaski i mniej ku przodowi zagięty, 

 o końcu szerszym, zresztą do wyrostka nos. włochatego podobny. U nos. białego (At. 

 simus) wyrostek ten ma kształt zupełnie odmienny, gdyż w nasadowej swej połowie sze- 

 roki (w osi podłużnej czaszki), nagle potem zwęża się prawie do połowy pierwotnej szero- 

 kości i tak wązkim pozostaje aż cło szczytu, gdzie opatrzony jest grzebieniem ku przodowi 

 zwróconym. 



Kości ciemieniowe (Ossa parietalia). 



W czaszce ze Staruni łączą się kości ciemieniowe z kośćmi je otaczającemi za po- 

 średnictwem jeszcze niezrośniętych szwów a tylko szew obie kości ciemieniowe łączący, 

 uległ w części swej przedniej po części zrośnięciu. Kości ciemieniowe mają kształt wydłużo- 

 nych czworoboków, których krótsze ściany, t. j. przednia i tylna w środku swej długości ku 

 przodowi, względnie ku tyłowi w kształcie ostrego zęba się wydłużają. Długość ich od przodu 

 ku tyłowi wynosi 240 mm, szerokość w części przedniej 100 mm, w tylnej 110 mm. W od- 

 ległości 40 mm od szwu górnego ciągnie się lekko wystająca linia, dzieląca powierzchnię kości 

 na górną i dolną. U At. simus i bicornis, badanych przezemnie, kości te są już ze sobą 

 zrosłe. 



Kość międzyciemieniowa (Os interparietale). 



Na czaszce nosorożca ze Staruni kostce tej odpowiada, być może, sam koniec squa- 

 mae occipitis, ale jak już wyżej powiedziano, niema tam żadnego śladu szwu. W czaszce 

 nosorożca czarnego (At. bicornis) w tern miejscu znajduje się ślad szwu, obejmującego 

 drobną (o średnicy 10 mm) kostkę, kształtu romboidalnego. Unos. białego (At. simus) 

 z powodu zrostu szwów niema już żadnego śladu tej odrębnej kostki. 



Kości czołowe (Ossa frontalia). 



Kości czołowe są już w linii środkowej ze sobą zupełnie zrosłe tak, iż w tern 

 miejscu nie ma obecnie nawet śladu szwu. Szew czołowo- ciemieniowy natomiast za- 

 chował się w zupełności, podobnie jak i szwy czołowo- nosowe, które to ostatnie jednak 

 wskutek zgniecenia czaszki są po części uszkodzone. 



WKOPAUSKA STARUŃSKIE 26 



