— 203 — 



u At. bicomis nad drugim, u At. simus między drugim i trzecim. Postać i wielkość wy- 

 rostka brzegu oczodołowego kości łzowej ulega częstokroć znacznym różnicom indywidualnym. 

 Tak np. w czaszce nosorożca włochatego ze Żydaczowa (Tab. XI, Ryc. XVIII i Tab. XII, 

 Ryc. XIX), znajdującej się w Muzeum im. Dzieduszyckich, szczyt wyrostka łączy się zapo- 

 mocą drobnej kostnej podpory od dołu z kością, tworząc w ten sposób przewód. Na innej 

 czaszce w temże Muzeum, pochodzącej ze Surochowa (Tab. X. Ryc. XII — XIII, Tab. XI, 

 Ryc. XIV), wyrostek oczodołowy kości łzowej łączy się zapomocą kostnego mostka z wy- 

 rostkiem odpowiednim kości czołowej tak, że pod nim powstaje rodzaj przewodu. 



Kości licowe czyli jarzmowe lub policzkowe (Ossa zygomatica). 



Szew przedni, łączący kość licową z kością szczęki górnej w okazie Staruńskim jest 

 już całkiem niewidoczny. Szew, łączący kość licową z odpowiednim wyrostkiem kości skro- 

 niowej u nosorożca Staruńskiego, biegnie lekko łukowato (wklęsłością do góry) i tylko przy 

 samym tylnym końcu lekko zagina się ku dołowi. U At. simus szew ten w górnej swej po- 

 łowie tworzy dwa zęby a to dlatego, że kość licowa na tylnym swym końcu posiada dwa 

 wcięcia: jedno górne mniejsze i ostrzejsze, drugie dolne, szersze, zaokrąglone. U At. bicomis 

 rzecz ma się podobnie jak u At. simus, ale nadto szew ten w dolnej swej (tylnej części) 

 zagina się nagle ku dołowi. Kość licowa u nosorożca Staruńskiego 50 mm wysoka (w linii 

 pionowej), 20 mm gruba (w linii poprzecznej), w części swej środkowej zwęża się do 30 mm 

 i jest stosunkowo znacznie węższa niż u At. bicomis, u którego wysokość jej w pośrodku 

 wynosi 50 mm i niż u At. simus, u którego wysokość jej w pośrodku wynosi 80 mm. Dłu- 

 gość kości licowej wynosi mniej więcej: u Rh. antiąuitalis 240 mm, u At. simus 230 mm, 

 u At. bicomis 185 mm. Brzeg kości licowej na granicy z k. łzową jest u nosorożca sta- 

 ruńskiego silnie zgrubiały i zaokrąglony, nie ma jednak jeszcze rozwiniętego wyrostka jak na 

 starych czaszkach. 



Kości nosowe (Ossa nasalia). 



W okazie Staruńskim kości nosowe w linii środkowej połączone są jeszcze ze sobą 

 szwem niezrośniętym. Kształt ich jest mniej więcej trójkątny i w przeciwieństwie do k. noso- 

 wych innych czaszek kończą się ostro od przodu. Powierzchnia ich od tyłu gładka, ku przo- 

 dowi chropowata i pokryta drobnemi brodawkami (bez śladu jednak rowków naczyniowych), 

 podnosi się w postaci eliptycznie wydłużonej wyniosłości, tworzącej podstawę dla rogu noso- 

 wego. Długość kości nosowych wynosi 290 mm, szerokość ich przy nasadzie 140 mm, w po- 

 łowie długości 130 mm. 



Przegroda nosowa (Septum narium). 



Z przegrody nosowej zachowała się tylko część przednia, nie zakryta jeszcze w ca- 

 łości kośćmi nosowemi i zgadzająca się pod względem swej postaci najzupełniej z opisem 

 Brandta tejże kości u nosorożca z nad Wilui. 



Przednia część jej kształtu sercowatego, zwraca się ostrym końcem ku górze. Blaszki 

 ją tworzące, kształtu trójkątnego, schodzą się ze sobą pod kątem rozwartym, tworząc tym 

 sposobem rowek, od dołu i przodu do tyłu i góry biegnący. U dołu od tyłu przechodzi część 



