— 208 — 



zębodoty po wypadłych (zdaje się świeżo) zębach siecznych. Ujście zewnętrzne prawego zębo- 

 dołu, kształtu owalnego, 8 mm długie i 7 mm szerokie, a sama jama jego lejkowata, z bo- 

 ków ściśniona, na 6 mm głęboka, opatrzona jest w szczycie przewodem naczyniowym i skie- 

 rowana ku tyłowi i górze. Zębodół lewy, kształtem zbliżony do prawego, jest na 9 mm głę- 

 boki, a jego ujście ma 9 mm długości i 7 mm szerokości. 



Zęby sieczne więc u nosorożca włochatego były organami szczątkowymi. Wyrastały 

 one mniej lub więcej rozwinięte tylko u niektórych osobników i to albo obydwa jak w czaszce 

 staruńskiej, albo tylko pierwsze jak w czaszce ze Surochowa. Czasami wyrzynały się one ze 

 szczęki a wtedy w krótkim czasie zostawały zużyte i wypadały, jak tego przykład mamy 

 w okazie Staruńskim, albo do późnego wieku (a może i nigdy) z zębodołów nie wychodziły, 

 jak tego dowodzą siekacze czaszki ze Surochowa, należące do osobnika starszego, zdaje się, 

 o całkowicie już skostniałej przegrodzie nosowej. 



Zęby przedtrzonowe mleczne szczęki górnej (Dentes praemolares decidui maxillae). 



Ząb przedtrzonowy pierwszy lewy (Dens praemolaris primus sinister). 

 Tab. XV. Ryc. 34, 39, 40, 41. 



Ząb ten jest opatrzony dwoma korzeniami oddzielnymi, t. j. przednim i tylnym. Ko- 

 rzeń przedni, na granicy szyjki 12 mm szeroki, posiada przednią ścianę zaokrągloną, tylną 

 do drugiego zęba przedtrzonowego zwróconą płaską, na granicy szyjki na 17 mm szeroką. 

 Tylny korzeń jest płaski. Oba korzenie dość długie, w zębodole ukryte, wystają tylko swoją 

 nasadą na 4 mm ponad brzeg zębodołu. Rowkowato zagłębiona szyjka oddziela korzenie 

 od korony. 



Korona mocno na powierzchni swej zużyta, posiada, widziana z góry, kształt trójkąta 

 równoramiennego, krótką podstawą do następnego zęba zwróconego, a samym wierzchołkiem 

 ostrym skierowanego na zewnątrz. Korona tego zęba kształtu trójkątnego jest zewnątrz na 

 20 mm, wewnątrz na 18 mm długa, w tylnej zaś części na 16 mm szeroka. Wysokość 

 jej ponad brzeg zębodołowy wynosi po stronie zewnętrznej około 15 mm. Powierzchnia 

 jej jest już tak dalece zużytą, że widać na niej tylko dwie eliptyczne areole. Przednia 

 z nich, skierowana dłuższą osią od tyłu i wewnątrz do przodu i zewnątrz, jest 6 mm długa, 

 a 5 mm szeroka, druga zaś poprzecznie do osi dłuższej zęba ustawiona, jest 7 mm długa 

 i 5 mm szeroka. Obie te areole są ostatnimi szczątkami (prefossette i meclifossette) vallis 

 anterior. Ząb ten jest bardzo podobny do takiego samego zęba u At. bicornis i At. simus. 

 W czaszce At. bicornis z kraju Somali (w Muzeum im. Dzieduszyckich), korona tego zęba 

 posiada również kształt trójkątny; długość jej po stronie zewnętrznej wynosi 20 mm, szero- 

 kość z tyłu 18 mm. Powierzchnia korony całkiem już zużyta, ma tylko jedną areole po- 

 dłużną przy swym tylnym wewnętrznym brzegu. Areola ta, będąca szczątkiem prefossetty, 

 biegnie od tyłu i wewnątrz do przodu i zewnątrz. Ząb ten posiada również dwa korzenie, 

 z których przedni w całej swej długości od przodu jest odsłonięty tak, że wkrótce byłby 

 już wypadł. W czaszce nos. At. simus ząb ten o koronie podobnie trójkątnego kształtu 

 z zaokrąglonymi wierzchołkami, 26 mm długiej a 23 mm szerokiej, wznoszącej się nad 

 brzeg zębodołu na 5 mm, jest również tak mocno zużyty, że zaledwie można dostrzedz 



