— 211 — 



E. Giebel w pracy swojej *) podaje na tablicy III między innemi rysunki zębów mle- 

 cznych czaszek z Obergebra i Quedlinburga. Odnośnie co do zęba pierwszego (Fig. 7, 8, 10 

 i prawdopodobnie pierwszego zęba fig. 1-ej. który Giebel uważał za drugi), znamiennem dla 

 niego jest to, że wyniosłość pagórkowata przednia (protoloph) oddzielona jest pier- 

 wotnie głęboką brózdą ocl wyniosłości pagórkowatej zewnętrznej (ectoloph), płyt- 

 szą zaś od wyniosłości pagórkowatej tylnej (metaloph) i przesunięta jest zupełnie 

 ze strony przedniej zęba na wewnętrzną. Wskutek tego, gdy ulegnie korona częściowemu star- 

 ciu, zatoka środkowa, która dotąd biegła w kierunku od przodu i zewnątrz do tyłu i we- 

 wnątrz, a była z obu końców otwartą, zostaje zamkniętą od tyłu. Odtąd też uchodzi ta za- 

 toka tylko po przedniej stronie zęba (we wszystkich zaś pozostałych zębach po stronie we- 

 wnętrznej), a wyniosłość pagórkowata przednia (protoloph) łączy się z wyniosłością pagór- 

 kowatą tylną (metaloph). Zęby te, odrysowane przez Giebla, podobne są do staruńskich, je- 

 dnak bardziej startych. Natomiast ząb mleczny drugi, trzeci i czwarty w okazach Giebla są 

 silniej zużyte, niż Staruńskie, od których jednak zasadniczo się niczem nie różnią. 



Zęby przedtrzonowe stałe szczęki górnej (Dentes praemolares permanentes 



maxillae) 



w okazie Staruńskim były jeszcze ukryte w szczęce pod korzeniami odpowiednich 

 zębów mlecznych. 



Ząb przedtrzonowy oierwszy stały (Dens praemolaris permanens primus) 



nie wyrasta wcale, a po wypadnięciu zęba mlecznego pozostaje w tern miejscu wolna 

 przestrzeń. 



Ząb przedtrzonowy stały drugi lewy (Dens praemolaris permanens secundus). 



Tab. XVI. Ryc. 41. 



Kształt zęba tego, oglądanego z góry, środkuje między trójkątem, o bardzo przytę- 

 pionym wierzchołku, a czworobokiem. Ściana zewnętrzna zęba ma mniej więcej kształt 

 pięcioboku, którego dwa boki górne, tworzące brzeg korony, schodzą się pod bardzo tępym 

 kątem. Korona tego zęba, 35 mm długa, 28 mm szeroka i 30 mm wysoka, jest jeszcze zu- 

 pełnie nienaruszoną. Wyniosłość pagórkowata zewnętrzna (ectoloph) ma kształt 

 dłutowaty o krawędzi przedniej pochyło, tylnej stromo spadającej i ma na szczycie ząbko- 

 wate wycięcie, wskutek czego wierzchołek jej jest rozdzielony. Wyniosłość pagórko- 

 wata przednia (protoloph), znacznie grubsza od poprzedniej, biegnie skośnie od przodu 

 i zewnątrz ku tyłowi i wewnątrz. Od wyniosłości zewnętrznej oddziela ją głę- 

 bokie (18 mm), od wyniosłości środkowej (metaloph) płytsze (10 mm) wcięcie. 

 Crista, po połączeniu z wyrostkiem ostrogowatym (crochet), zdąża dalej ku przodowi 

 i wewnątrz, spadając swą krawędzią skośnie ku wyniosłości pagórkowatej przedniej 



J ) E. Giebel. Beitrage zur Osteologie des Rhinoceros. Jahresbericht des naturwiss. Vereins in 

 Halle. 3 Jhg. 1850. 



